สวัสดี คุณ vammykcj

• คุณใช้พื้นที่แล้ว 53.1 KB
• คุณเขียนแล้ว 15 entry(ies)
• โดยเริ่มเขียนตั้งแต่ 26/04/2006
• มีผู้เยี่ยมชม 1072 ครั้ง
• 
• เขียนฟิคไม่เป็นค่ะ...มันสยิวเกินไปเขียนได้แต่แบบนี้อย่าลืมตามให้กำลังใจด้วยนะค่ะ พยามลงที่บอร์ดแล้วแต่ไม่ได้เลยเอาที่นี่เลยล่ะกัน
• ละครชื่อ....My little princese

• Mickylove story

• MY Little princese

  Mickylove story

  พี่มิกเพื่อนโทรมา แม็กเรียกผมรับโทรศัพท์ตั้งแต่เช้า

  ฮัลโหลใครอ่ะผมงัวเงีย

  แม่เอง..เป็นไงบ้างลูกเสียงต้นสายถามด้วยความห่วงใย

  ดีฮะแม่แล้วริกกี้กับคุณพ่อล่ะฮะ

  สะบายดี..แล้วแจจุงเป็นไงบ้าง

  ก็ดีฮะแม่ดีขึ้นฮะ..ผมง่วงซะจนคุยต่อไม่ไหวก็เมื่อคืนกว่าจะหลับกันก็ตั้ง ตี 3 แล้ว

  นอนเถอะลูกเสียงแย่แล้ว

  I love you Mom bye รักแม่ฮะ

  ผมวางสายไป .

  เพื่อนเสียงแก่จังพี่มิกแม็กสลึมสลือ

  นั่นแม่..

  อ๊าว แม็กเกาหัวทำหน้าเหวอ

  นอนต่อนะถึงจะ 8 โมงเช้าแล้วแต่ยังไม่มีใครตื่นยกเว้นแจจุงเค๊ายังคงตื่นเช้าเหมือนทุกๆวันเพื่อทำอาหารให้กับทุกคน ผมเองก็รู้ว่าพี่แจทำอะไรเค๊ามีความสุขที่ได้ทำทั้งที่เมื่อคืนตอบจดหมายทั้งคืนแทบจะไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ จดหมายเหล่านั้นทำให้พีชายผมมีความสุข..ขอบคุณแฟนจากประเทศไทยและที่อื่นที่ทำให้เรามีความสุข

  ตอนที่ 2

  กวานอูเพื่อนผมที่เคยไปเที่ยวประเทศไทยบอกผมว่าที่นั่นสวยมากโดยเฉพาะทะเลรู้งี้ผมบอกทีมงานก็ดีว่าให้ไปถ่ายเอ็มวีเพลง Hi YA YA Summer day ที่ประเทศไทยก็ดีใกล้กว่าที่ ตาฮีติ ซะอีกผมเองน่ะอยากจะไปเมืองไทยมากๆเพื่อนแม่ก็อยู่ที่ประเทศไทยด้วย...ผมอยากรู้มาตลอดว่าที่นั่นเป็นยังไง

  แจจุง..อยากไปเมืองไทยน่ะ...อยากมากๆเรยนายดูสิโปสการ์ดจากประเทศไทย

  รู้แล้วน่าดูนายจะอยากเอามากนะเนี่ยอยากจนตัวร้อนแจจุงเอามือแตะหน้าผากผม

  ไม่ต้องมาล้อผมทำทีงอน

  สาวสวยใช่มั๊ยล่ะพี่มิกชางมินละสายตาจากหนังสือแล้วหันมาแซวผมบ้าง

  ใช่สิ....สาวสวยนายไม่ชอบรึไง

  ว่าแต่ช่วงนี้มีเวลาว่าง อาทิตย์นึงนายจะแว๊ปไปก็ได้นะมิกกี้ยุนบอก

  แว๊ปอะไรของนายถ้าย้อนหลังไปอีกซัก 4 ปีที่แล้วเราคงไปได้ผมเศร้าใจตอนนี้จะไปที่ไหนก็ต้องถามต้นสังกัดตลอด

  เอางี้มั๊ย...นายบอกแม่นายสิให้โทรคุยกับผู้จัดการเราว่าต้องได้แน่...แต่นายต้องบอกว่าไปอเมริกาน่ะเราว่าได้ไปแน่เรยมิก ความคิดเห็นของเซียแจ๋วมาก

  ใช่แล้ว...เราเห็นด้วยแจจุงตาโต

  จิงๆๆๆๆหนับหนุน..ว่าแต่เราก็อยากไปน่ะมิก....ถ้านายไปเราก็อยากไปด้วย ยุนพูด

  จะไปยังไงนายต้องเรียนช่วงที่มิกไปเรากับนายสอบพอดี มินก็เรียน แจก็เรียน มิกมันสะบายอยู่คนเดียว...ไปเถอะเพื่อน เซียพูดประมาณว่าให้ยุนตัดใจ

  งั๊นช่วยวางแผนหน่อยแล้วกัน

  อย่างพี่มิกยังต้องช่วยวางแผนอีกเหรอชางมินล้อ

  ระวัง...อยากโดนหอมใช่มั๊ย....ผมวิ่งไล่จับชางมินไปรอบๆห้อง

  โอ๊ยเหนื่อยแล้วนะพี่มิก...พี่แจช่วยด้วย..ชางมินวิ่งไปหาแจจุง

  ผมวิ่งตามจนเหนื่อย...แล้วเด็กอะไรทั้งสูงทั้งเร็ว...เออใช่สิมินมันเคยป็นนักกีฬาวิ่งนี่นาผมลืมไป

  วิ่งเล่นกันเป็นเด็ก...วิ่งด้วยดิว่าแล้วเซียก็ร่วมวงด้วย

  พอๆๆๆๆพี่แจช่วยด้วย..

  ช่วยอะไร...ช่วยหอมมินเหรอแจจุงพูดพร้อมยื่นจมูกมาหอมแก้มชางมินทุกคนหัวเราะกันจนท้องแข็ง

  นี่...ทีหลังก็ไม่ต้องหนีให้เหนื่อยหรอก..สมยอมไปซะก็สิ้นเรื่องยุนเอามือลูบหัวมิน

  ผมอยากโดนผู้หญิงหอมมากกว่านี่...มินงอนไปแล้ว

  เด็กเวอร์จิ้นผมเอามือจี๋เอวชางมินให้ตายเถอะถ้าริกกี้เป็นผู้หญิงผมคงให้จีบชางมินไปแล้ว...ผมยังไม่เคยเห็นใครทำอะไรแล้วจริงจังตั้งใจขนาดนี้มาก่อน...ทุกเรื่อง..ผมเองยังมีเล่นมีขี้เกียจบ้างแต่เจ้านี่อายุน้อยแต่ความรับผิดชอบเกินตัวจริงๆ.....................................................................................................................................

  ไม่น่าเชื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผนผมจะได้ไปประเทศไทยทั้งๆที่ผมไม่รู้จักใครเลย...จะมีก็แต่เพื่อนของแม่ คนเดียวเท่านั้นที่ผมรู้จัก...แล้วที่เมืองไทยจะมีใครรู้จักผมมั๊ยนะ....

  นั่งเหม่ออะไนมิกกี้จัดเสื้อผ้าเร็ว ยุนเอามือตบหลังจนผมตื่นจากความฝัน

  แจจุงช่วยทำให้แล้ว

  สะบายดีนะมีแจจุงเนี่ย...แล้วแจจุงตามไปช่วยทำอาหารป่ะยุนล้อ

  อย่ามาล้อได้มั๊ยก็คนน่ารักน่ะ...ใครก็อยากทำให้...ฮ่าๆๆๆๆๆ

  งั๊นพี่แจต้องทำให้มินเยอะกว่าคนอื่นสิเพราะมินน่ารักกว่าพี่มิก...อิๆ

  ครับ...น่ารักครับ....ผมล่ะยอมจริงๆชางมินเอ๊ย

  พอจะไปจริงๆผมก็อดคิดถึงทุกคนไม่ได้....ผมรักทุกคนมาก....เราเป็นมากกว่า ทงบังชินกิ เราเป็นญาติ เป็น พี่น้อง เป็นครอบครัวเดียวกัน.....

  ...............................................................................................................................................................

  ตอนที่ 3

  เวลาที่ประเทศไทยช้ากว่าที่เกาหลีใต้ 2 ชั่วโมงผมต้องตั้งเวลาใหม่...ผมรู้ว่าทุกคนเป็นห่วงผม...แต่ผมอายุ 20 แล้ว

  อยากทำอะไรอย่างที่ใจผมอยากจะทำบ้าง...แม่โทรบอกเพื่อนที่เมืองไทย..เพื่อนแม่ชื่อเพ็ญพักต์ ป้าเพ็ญพักต์ อยู่ที่กรุงเทพ...เมื่อก่อนเค๊าเคยอยู่ที่เวอร์จิเนียร์พึ่งย้ายกลับมาประเทศไทยเมื่อปีที่แล้วเพราะสามีป้าเพ็ญพักต์อยากกลับมาทำธุรกิจที่นี่...โชคดีมากที่แม่ฝากผมเอาไว้...

  ......ทันทีที่เครื่องลงจอดบนแผ่นดินไทยผมใจเต้นตุ๊บๆ...ผมมาถึงแล้วเหรอเนี่ย....ผมสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด...

  ป้าเพ็ญพักต์ยืนโบกมือให้ผมแต่ไกล..ป้าเพ็ญพักต์..สวัสดีครับ

  สวัสดี..มิกกี้...ไม่เจอกันนานเลยเนี่ย...ไหนป้าดูสิ...โตเป็นผู้ใหญ่มากแล้วนะเนี่ย...หล่อขึ้นด้วย ป้าเพ็ญพักต์มองผมอย่างสำรวจพลางอมยิ้ม...น้ำตาคลอเบ้าผมเองก็เหมือนมีก้อนแข็งๆมาจุกที่ลำคอ...ครอบครัวผมกับป้าเพ็ญพักต์เราสนิทกันมาก ยิ่งริกกี้ป้าเพ็ญพักต์ยิ่งรักเหมือนลูกเลยทีเดียว

  ให้ป้ากอดให้หายคิดถึงหน่อยป้าเพ็ญพักต์ดึงผมเข้าไปกอดพลางลูบหัว

  แม่สะบายดีนะ ริกกี้ล่ะ..

  สะบายดีฮะ...ผมเช็ดน้ำตา

  ไม่ต้องร้อง..เห็นแม่เค๊าบอกว่ามิกกี้เป็นนักร้องดังมากแล้วตอนนี้....

  ไม่หรอกฮะป้า

  ไปกันเถอะ...ไปบ้านป้ากัน

  ครั้งแรกในชีวิตผมมาถึงกรุงเทพตอนเกือบ ห้าโมงเย็น..ที่นี่รถติดมากๆผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าประเทศไทยจะรถเยอะขนาดนี้เคยไปมาเลเซียรถไม่ติดแต่...ที่นี่ติดจริงๆกรุงเทพเป็นเมืองใหญ่ทันสมัยกว่าที่ผมคิดไว้เยอะมากๆ

  แต่ผมไม่อยากเที่ยวเมืองใหญ่อยากไปทะเลมากกว่า...อยากไปเกาะพีพี ซึ่งโชคดีมากที่ป้าเพ็ญพักต์มีบ้านตากอากาศอยู่ที่นั่น...และพรุ่งนี้ป้าเพ็ญพักต์บอกว่าผมจะได้เห็นทะเลแล้ว...ตื่นเต้นจัง

  ..........................................................................................................................................

  คิดถึงพี่มิกกี้เนอะ...พี่แจ...ชางมินทำหน้าเศร้า

  ใช่เจ้าหมอนั่นน่ะเป็นยังไงบ้างนะตอนนี้ ยุนโฮออกอาการเป็นห่วง

  โทรถามเลยดีกว่าแจจุงหยิบโทรศัพท์มาทันที

  ใช่โทรเลย...ถึงประเทศไทยรึยังเซียเองก็เป็นห่วงมิกกี้ทั้งที่พวกเค๊าพึ่งจะจากกันได้ไม่ถึง วันด้วยซ้ำ

  .....ติดแล้ว.....เออมิกกี้เป็นไงบ้างถึงเมืองไทยแล้วใช่มั๊ย...สาวสวยมั๊ย แจจุงพูดพลางหัวเราะอยากให้คนอื่นอิจฉา

  คุยมั่งๆชางมินแย่งคุย

  พี่มิกกี้อย่าลืมถ่ายรูปมาเยอะๆ...ของฝากด้วยอย่าลืม

  ของเราด้วยนายอยู่นี่นุ่นดูแลตัวเองด้วยเซียสั่ง

  ของฝากแล้วก็เอาสาวสวยๆมาฝากด้วยนะมิกกี้ ยุนออกอาการฮา

  ดูแลตัวเองเราคิดถึงนายนะมิกกี้...แล้วพรุ่งนี้จะโทรหา... แจจุงวางสายเป็นคนสุดท้าย

  ผมซึ้งใจกับเพื่อนๆมาก.....ในรอบปีสินะที่วันนี้ผมต้องนอนคนเดียว..คิดถึงห้องนอน...คิดถึงเตียงของผมมากๆๆ

  เอาน่าผมอยากมานี่นา....

  .........................................................................................................................................................................

  ผมต้องนั่งเครื่องบินอีกแล้ว....ป้าเพ็ญพักต์พาผมนั่งเครื่องบินไปที่เกาะพีพี รู้แต่ว่าผมต้องนั่งเครื่องบิน....แล้วนั่งเรือต่อไปอีก....ผมอยากจะกรี๊ดที่นี่สวยที่สุดน้ำทะเลเป็นสีเขียว ใสจนมองเห็นปะการังและตัวปลาที่แวกว่ายอยู่ข้างล่างผมพยายามกดโทรศัพท์ แต่มันไม่มีสัญญาณเลยอยากบอก ทุกคนว่าที่นี่สวยมาก...เหมือนสวรรค์

  .....บ้านของป้าเพ็ญพักต์เป็นเกาะเล็กๆ สวยมากที่นี่ก็มีหมู่บ้านอยู่หมู่บ้านเดียว...มีทั้งบ้านคนรวยมีอันจะกินและชาวเกาะพื้นเมือง...เรามาถึงบ้านป้าพ็ญพักต์ตอนบ่าย....ป้าให้ผมอยู่ห้องบนสุดของบ้านห้องที่สามาถมองเห็นทิวทัศน์ของทะเลรอบๆเกาะได้ทั้งหมด....มันสวยจริงๆผมขนลุกอธิบายไม่ถูก...

  ตามสะบายนะมิกกี้...อยากออกไปเดินเล่นก็ได้นะ

  ฮะป้า... ผมรอคำนี้ล่ะ...ขอเปลี่ยนเสื้อผ้า..หน่อยล่ะกันเอาให้เข้าบรรยากาศ

  ที่นี่น่ะปลอดภัยไม่ต้องกลัวนะ...เออ..ป้ามีคนนำเที่ยวนะ..เค๊าพูดภาษาอังกฤษได้

  ขอบคุณฮะ ค่อยยังชั่วหน่อย...ป้าเพ็ญพักต์ขอตัวเข้าไปภูเก็ตจะกลับมาก็วันพรุ่งนี้

  .....ไกด์ของผม...ให้ตายผู้หญิงเหรอเนี่ย..เอาน่า....เธอเห็นผมแล้วทำหน้าตกใจยังกะเห็นผี

  โมนา...นี่มิกกี้นะ..หลานของป้าน่ะพึ่งมาจากเกาหลี...ที่บอกว่าจะให้พาเค๊าเที่ยว..ทำหน้าที่ได้แล้วนะ

  ผมมองไปที่หญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าผม หน้าเธอเล็กนิดเดียวตากลมโตมันขลับ จมูกโด่ง ปากเล็ก...ผมยาว

  สวัสดีครับ

  เธอไม่พูดอะไร.....แถมจ้องหน้าผมเขม็ง...ป้าเพ็ญพักต์จะให้เค๊ามาฆ่าผมรึมานำเที่ยวกันแน่

  มาสิ...จะพาไปชายหาด เสียงเธอออกสั่น...พูดเสร็จก็หันมามองหน้าผมแล้วเดินจ้ำอ้าว...ให้ตายเถอะผมต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามไปคนอะไรเดินเร็วชมัด...

  รอด้วยสิ...จะรีบไปไปไหน...

  ก็เร็วๆสิ...เป็นคนเกาหลีเหรอ เธอหันมาถามผมแล้วทำหน้าตาแบบเห็นผีอีกแล้ว...หรือรู้ว่าผมเป็นนักร้อง...ไม่นะ..ผมต้องการคนที่ไม่รู้จักผมเลย...ตอนนี้ผมอยากพักผ่อน...ผมไม่อยากต้องเจอคนที่รู้จักผมในฐานะมิกกี้ TVXQ

  ฮื่อ...คนเกาหลี..ทำไมเหรอฮะ

  เปล่า....แล้วเคยมาเมืองไทยมั๊ย

  ไม่...นี่ครั้งแรก...ครับ...

  ทีนี่อากาศร้อนหน่อยนะคุณคงต้องปรับตัวน่ะ

  ใช่ตั้งแต่ลงจากเครื่องบินผมก็รู้แล้วว่าอากาศที่นี่ร้อนแน่..แต่ผมก็ชอบอากาศแบบนี้มากเลยน่ะ

  จริงเหรอเธอทำท่าไม่แน่ใจ

  ครับ...อากาศที่เกาหลีค่อนข้างเย็นน่ะ....ผมต้องหอบเสื้อหนาวตลอดเลย

  เรียก...ฉันว่าโมนาได้นะเธอพูดเสียงห้วนผมดูเธอจะห้าวๆขัดกับหน้าที่หวานๆของเธอ

  งั้นเรียกผมว่า มิกกี้ก็ได้นะ....จะดีกว่าเรียกว่าคุณเพราะผม..ไม่ชอบอะไรที่เป็นทางการน่ะ

  ดูเหมือนว่าผมกับเธอเราจะนิสัยคล้ายๆกันซะด้วย..และแทบไม่น่าเชื่อว่าเราเกิดวันเดียวกันปีเดียวกัน

  เธอพาผมไปเที่ยวรอบๆเกาะ...พาไปดูปะการัง..ไปดำน้ำ...ดูเธอจะเก่งไปซะทุกอย่างเลยผมสิต้องเป็นภาระตลอด

  พยายามเข้านะมิกกี้...คุณต้องทำได้สิ โมนาตะโกนบอกผมเธอปล่อยให้ผมอยู่ในน้ำทะเลที่ลึกขนาดคอ...แล้วให้ผมดำน้ำดูปะการังคนเดียว...มันจะมีฉลามมั๊ยเนี่ย...แล้วถ้าผมจมน้ำตายที่นี่ล่ะ...ไม่หรอกผมก็ออกจะเริ่มทำได้แล้ว

  ผมเห็นโลกสวยงามใต้ทะเลที่นี่แล้วอยากจะให้เพื่อนๆมาดูด้วยกัน...ไม่น่าเชื่อว่าทะเลไทยจะสวยขนาดนี้...ผมล่ะรักเมืองไทยขึ้นมาอีกเยอะเลย...

  โมนาพาผมมากินข้าวที่ร้านขายอาหารเล็กๆบนเกาะผมเห็นเธอส่งภาษาไทยกับคนที่เดินผ่านไปมาดูเหมือนว่าทุกคนที่นี่จะรู้จักผมนะ...ผมเริ่มไม่แน่ใจ...และดึงหมวกมาปิดหน้า...บางคนเห็นผมแล้วตกใจวิ่งหนีไปเลย....

  เค๊าเป็นอะไรกันเหรอ...ดูหน้าตาตื่นๆ

  ไม่มีอะไรหรอก...กินเถอะ..ผัดกระเพราไก่อร่อยนะ...เมนูเด็ดของคนไทย

  อื้อๆๆๆจะลองดูผมก้มหน้าก้มตากิน

  ดูเหมือนว่าเธอจะส่งภาษาไทยกับเจ้าของร้านที่ทำหน้าตื่นใส่ผมด้วย....ให้ตายเถอะเจ้าของร้านก็ดูมีอายุแล้วไม่น่าจะกี๊รดนักร้องนะ..ส่วนใหญ่แฟนเพลงผมก็จะอายุประมาณ วัยทีน..ผมยี้มให้แกแต่แกยิ้มเจื่อนๆกับมา...

  อร่อยมากเลยครับ..แต่เผ็ดน่าดู..

  กินได้มั๊ย...โอเคนะ..ดูสีหน้าเธอเป็นกังวลว่าผมจะกินได้มั๊ย

  อร่อยมากครับ...แล้วโมนาไม่กินเหรอ..กินด้วยกันนะครับ..จานเดียวกันก็ได้ ผมยื่นช้อนส้อมให้เธอ

  ทำไมต้องกินจานเดียวกันด้วยเธอเสียงเขียวหน้าบึ้งขึ้นมาทันที

  โมนาจ่ายเงินค่าข้าวแล้วรีบเดินออกจากร้านให้ตายเถอะผมยังไม่อิ่มเลยนะเนี่ยความจริงผมหิวอยากจะกินซักสองจานแต่ดูสิเดินหนีไปเฉย...นี่ผมต้องอยู่กับคนที่อารมณ์ไม่แน่นอนแบบนี้ทั้งอาทิตย์เลยเหรอเนี่ย...ผมต้องวิ่งตามเธอ...

  รอด้วยสิเป็นอะไร..ผมทำอะไรผิดเหรอ....ผมทำอะไรที่คนไทยไม่ชอบรึเปล่า...บอกผมสิ..เล่นแบบนี้ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นอะไร

  ขอโทษนะ... คราวนี้เธอน้ำตาไหลออกมาผมชักจะงงไปกันใหญ่แล้ว

  ไม่เป็นไรครับ....มีอะไรให้ผมช่วยรึเปล่า....ผมยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอ..

  ขอบคุณมากคราวนี้เธอร้องให้มากกว่าเมื่อกี้อีกร้องจนตัวโยนตกลงผมจะช่วยอะไรเธอได้บ้างเนี่ย...เวลาที่ผมรู้สึกแย่ที่สุดและทำอะไรไม่ถูกคือ...ผมต้องอยู่ต่อหน้าผู้หญิงที่กำลังร้องให้...โมนาไม่พูดเธอเอาแต่จ้องหน้าผม

  งั๊นวันนี้ผมว่าคุณกลับบ้านไปพักก่อนมั๊ยเพราะนี่ก็เย็นมากแล้ว..ผมว่าคุณไม่ไหวแล้ว

  ฉันไปส่งคุณนะมิกกี้เธอปาดน้ำตาอีกรอบ

  ไม่เป็นไร...ผมเดินกลับเองได้...ผมน่ะความจำดีจะตายนี่ถ้าผมสนิทกับเธอ...ผมจะแกล้งให้เธอยิ้มให้ได้

  เธอต้องไม่เศร้าถ้ารู้จักผม..ดีกว่านี้.

  แน่ใจนะ...

  แน่สิ..ความจริงผมต้องไปส่งคุณไม่ใช่เหรอ...สุภาพบุรุษน่ะ...

  ฉันเป็นไกด์คุณนะ..ต้องดูแลคุณ..ไม่ใช่ให้คุณมาดูแล

  คิดมากน่า...แค่คุณมาพาผมเที่ยวก็ขอบคุณมากแล้วล่ะ

  อื้อลืมถาม...อิ่มรึยังน่ะเธอยิ้มได้แล้ว

  ยังไม่อิ่ม....แล้วจะไปนั่งเป็นเพื่อนมั๊ยล่ะ..ผมเสียงอ้อน

  ก็ได้...คราวนี้กินเยอะๆไปเลยนะฉันก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน ดีจังเธอเลิกร้องให้แล้วผมกับโมนาเรากลับมาทานข้าวร้านเดิมที่เจ้าของร้านหน้าตาตื่นๆนั่นล่ะ..นี่ถ้าแจจุงมาด้วย..เจอแกล้งแน่เจ้าหมอนั่นน่ะถ้าใครกลัวอะไร...เค๊าจัดให้ได้เสมอ...กว่าผมกับโมนาจะแยกกันกลับบ้านก็เกือบ 2 ทุ่ม เธอยืมรถเครื่องเจ้าของร้านมาส่งผม...ผมเองก็ยังไม่รู้เลยว่า...เธอเป็นอะไรถึงร้องให้เมื่อตอนบ่าย.รู้แต่เธอยิ้มได้แล้วพรุงนี้เธอจะมารับผมตอน 9 โมงเช้า...

  ตอนที่ 4

  พี่แจ..คิดถึงพี่มิก..วันนี้ติดต่อไม่ได้เลยน่ะ แม็กสีหน้ากังวล

  โทรมาแล้ว...บอกว่าอยู่ที่ทะเลเกาะพีพี..โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณ แจจุงบอกชางมิน

  จิงอ่ะ....เชื่อดิพี่มิกไปเงี๊ยะ..ต้องได้แฟนแหงเลย

  เอาอะไรมาพูดเห็นมันเป็นคนเจ้าชู้ไปได้ เซียแย้ง

  มินน่ะไม่ได้เห็นมิกเจ้าชู้หรอกแต่...มิกมันอ่อนไหว...เจอคนเอาใจมากๆมันอาจหลงได้...เพื่อนเราที่มีแฟนเป็นคนไทยเค๊าบอกผู้หญิงไทยเอาใจเก่งเรายังอยากมีแฟนเป็นคนไทยเลย ยุนโฮอธิบายพลางเอามือลูบคางนัยตาชวนฝัน...

  พูดถึงเมืองไทยแล้วอยากไปเร็วๆเนอะ...

  เราจะมีคอนที่นั่นอยู่แล้วใจเย็นๆเพื่อนนายได้ไปสมใจแน่เซียเพื่อนรัก แจจุงเอามือกอดคอเซีย

  ..

  ผมตื่นตั้งแต่เช้า...ทั้งที่เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ...ก็ผมต้องออกจากบ้านตอน 9 โมงเช้านี่นา

  โมนาบอกจะมารับผม..เธอจะพาผมไปอีกฝั่งนึงของเกาะที่นั่นมีชาวเลและเธอจะพาผมไปล่องทะเลกับเรือหาปลาด้วยผมตื่นเต้นมากๆเลยครั้งแรกในชีวิตที่ผมจะได้เป็นชาวประมง....

  อันยองฮาเซโย ผมทักเธอเป็นภาษาเกาหลี ทำเอาเธอยิ้มเห็นฟันขาว

  อันยองฉันพูดได้นะภาษาเกาหลีน่ะ..แต่ได้แค่นี้แหละได้แค่นี้จริงๆ เธอหัวเราะนิดๆผมอยากบอกเธอจังว่าเธอหน้าตาคล้ายๆเพื่อนผมที่เกาหลีใต้....เพื่อนผมชื่อ โบอา..

  ผมสอนให้เอามั๊ย

  จริงๆน่ะ...ว๊าถ้าสอนจริงๆก็แค่อาทิตย์เดียว...ฉันจะไปจำอะไรได้ล่ะ

  ได้สิ...เอาพวกคำง่ายๆไปก่อน...ประโยคง่ายๆ

  ขอบคุณมาก...เออ..รีบไปกันเถอะเรือจะออกแล้วเดี๋ยวไม่ทันนะ

  โมนาพาผมมาที่เรือประมงซึ่งป้าเพ็ญพักต์จัดเอาไว้ให้พาผมออกไปกับชาวประมงที่นี่..ทั้งๆที่การจับปลาน่ะต้องเป็นตอนกลางคืนแต่ประมาณว่าแสดงให้ดู...ผมอยากรู้ว่าถ้าผมจะเป็นชาวประมงแล้วงต้องทำอะไรบ้าง....

  ผมพึ่งรู้ว่าพ่อของ..โมนาก็เป็นชาวประมง...และดูเหมือนชาวประมงที่อยู่บนเรือทุกคนจะให้ความเคารพและเอ็นดูเธอ...ส่วนอาการหน้าตาตื่นๆก็ยังเหมือนเดิม....ผมไม่ยักรู้ว่า TVXQ ดังกันขนาดนี้ขนาดชาวประมงยังรู้จักเรานี่ถ้า เพื่อนๆรู้ต้องดีใจมากๆเลย.....ผมกับโมนานั่งอยู่ที่ข้างๆเรือ...น้ำทะเลแถวนี้ถ้าจะลึกพอดู

  เวียนหัวรึเปล่า...ไหวมั๊ย

  ไม่หรอก...ไม่เวียนหัวสะบายดีไม่ต้องห่วงหรอกน่า..ผมผู้ชายนะ ผมยิ้มให้เธอ...

  งั๊นก็ดีแล้ว..

  ร้อนมั๊ย..ผมถามเธอเพราะเห็นว่าแดดจัด...อีกนานกว่าจะถึงฝั่ง

  ไม่น่ะชินแล้ว

  เอาหมวกผมไปสิให้ยืม ผมยื่นหมวกไปให้เธอ

  ไม่เป็นไร... เธอยื่นกลับมา

  เอาเถอะน่า.คุณจะได้ไม่ร้อน ผมถือวิสาสะสวมให้เธอไปเลยดื้อนัก

  พวกพี่ๆชาวประมงที่มาด้วยกันวันนี้มี 3 คน กับเรือที่ไม่ใหญ่มาก...พวกพี่ๆเค๊าจับปลาได้บ้างแล้ว

  แถมเรียกให้ผมไปช่วยลากอวนขึ้นมาด้วย...ปลาเยอะแยะเต็มไปหมดเลย โมนาบอกผมว่าเธอจะต้มยำกุ้งให้ผมกิน

  นั่นน่ะเป็นอาหารที่ผมอยากจะกินมานานแล้วนะอยู่ที่เกาหลีกับอเมริกา...อาหารไทยแพงมากผมตั้งใจอยู่แล้วว่ามาอยู่ที่นี่จะกินให้พุงกางไปเลย...ถ้าชางมินมาด้วยต้องอ้วนแน่ๆเจ้าหมอนั่นน่ะมันรับประทานได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว

  .ผมมีความสุขอย่างประหลาด....ยิ่งได้คุยกับโมนาผมว่าเรามีอะไรคล้ายๆกันเยอะมากนิสัย...การกิน...แทบไม่น่าเชื่อดูเหมือนว่าเธอจะเป็นคนอ่อนไหวเหมือนผมซะด้วยสิ.....

  มหาวิทยาลัยเปิดมื่อไหร่เหรอผมถามขึ้น

  อีก 3 เดือนน่ะ

  อู๊...ปิดเทอมนานขนาดนี้เลยเหรอ

  ปิด 4 เดือนน่ะ

  ที่ประเทศไทยน่ะเค๊าปิดเทอมกันนานดีน่ะไม่เหมือนที่เกาหลีเราเรียนกันตาเหลือกเลยแหละ การแข่งขันก็สูง

  เรือพาพวกเราเข้าฝั่งตอนที่เรือประมงลำอื่นๆจะออกหาปลา...โมนาพาผมไปที่บ้านหลังนึงมันน่ารักๆมากๆเธอบอกว่าเป็นบ้านของเธอ...แต่ผมไม่ยักเจอใครนอกจากบ้านที่ว่างเปล่า...

  แล้ว...พ่อกับแม่ล่ะ...อยู่คนเดียวเหรอครับ ผมกวาดสายตาไปรอบๆบ้าน

  พ่อกับแม่อยู่ที่กระบี่น่ะ...อยู่ในตัวเมือง..ที่นี่เราอยู่คนเดียว

  ไม่กลัวเหรอ ผมสงสัย

  ไม่นี่...ทีนี่ปลอดภัย...ชาวเลที่นี่ทุกคนนิสัยดีน่ะ..แล้วก็เป็นคนดีอย่างที่เธอเห็นนั่นแหละ

  บ้านที่โมนาพาผมมาอยู่ห่งจากทะเลประมาณ 100 เมตรเท่านึ้นเอง มันถูกตกแต่งอย่างสวยงามด้วยปีกใม้...บรรยากาศดีสุดๆเลยล่ะ...เหมือนบ้านในหนังรักโรแมนติกที่ผมเคยดู....โมนาไปทำต้มยำกุ้งให้ผมกินอย่างที่บอก

  มาแล้วต้มยำกุ้ง....ลองดูนะ...ท้องเสียแล้วอย่าว่าล่ะกัน

  น่ากินมาก.จะกินล่ะนะ ผมติดนิสัยคนญี่ปุ่นมาแล้วไปอยู่มาซะนานคนญี่ปุ่นเค๊าก็น่ารักไปอีกแบบเวลาจะกินก็ต้องบอก...กลับมาถึงบ้านก็ต้องตะโกนบอก...น่ารักดี..แต่คนไทยจัดอาหารเสร็จแล้วก็กินกันเลย..ง่ายๆ

  อร่อยมั๊ย....โอเครึเปล่า...เธอทำสีหน้าลุ้น..

  อร่อยมาก.....อ่า....เผ็ดดี...ผมชอบ...ลองมั่ง...อะผมตักให้เธอ...

  ขอบคุณ....อร่อยจริงๆนะเธอทำสีหน้าไม่แน่ใจ

  อร่อยมากแบบนี้เปิดร้านอาหารได้เลยนะเนี่ย

  ผมเห็นบรรยากาศที่นี่แล้วอยากเขียนเพลงมากๆเลยล่ะ...ใช่ก็ผมชอบเขียนเพลงนี่นาถ้ามีเปียโนซักตัวก็คงจะดีผมจะเอาเปียโนไปไว้ตรงริมชายหาดแล้วก็เล่นมันซะตรงนั้นเลย....

  มีกระดาษกับปากกามั๊ย....

  มีสิรอเดี๋ยวนะ...

  ผมได้สมุดมาเล่มเล็กผมอยากเขียนเพลงมากๆๆๆอยากเขียนเพลงที่เกี่ยวกับทีนี่....ผมจากเกาหลีมา 2 วันแล้ว

  แต่ผมรู้สึกว่าผมคุ้นเคยกับที่นี่มากเหมือนผมเคยมาที่นี่แล้วภาพต่างๆที่ผมเห็นก็เหมือนผมเคยเห็นมาแล้วแม้แต่หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าผม...โมนา...เหมือนผมเคยเจอกับเธอ...ที่ไหนซักแห่ง...ดูเหมือนพระเจ้าจะเมตตาผม

  บ้านหลังนี้มีเปียโนด้วย...ผมล่ะคันมืออยากจะเล่นมันขึ้นมาถนัดใจเลยล่ะ...แต่ก็ไม่กล้าบอกเธอ....

  ..ทานเสร็จแล้วฉันจะไปส่งคุณนะ... วันนี้เธอเอารถเครื่องมาด้วย

  ผมขับรถให้นะ

  ขับเป็นเหรอ เธอทำหน้าไม่เชื่ออีกแล้ว

  รู้จักผมน้อยไปแล้ว...ผมน่ะขับรถได้ทุกแบบแหละ...

  งั๊นเอากุญแจไป

  ผมล่ะชักจะชอบหน้าเล็กๆที่ไม่ค่อยจะเชื่อว่าผมทำได้ขึนมาซะแล้ว....โอ๊ยมิกกี้...ไม่นะไม่...นายน่ะไม่ค่อยจะมีเวลาให้ใครอยู่ด้วย..อีกอย่างนายก็พึ่งจะเจอเค๊าได้ 2 วันเอง...ห้ามใจง่ายเด็ดขาด...

  ผมขับมาที่บ้านป้าเพ็ญพักต์ผมคิดอยากจะให้เธอกอดเอวผมบ้างถ้าผมจะเพี้ยนไปแล้ว...ป้ากลับมาจากตัวเมืองพอดี...โมนาคุยกับป้าเป็นภาษาไทยซึ่งผมเองฟังไม่รู้เรื่อง

  คงประมาณว่าผมเป็นยังไงบ้าง...หล่อมั๊ย...เอ๊ยสนุกมั๊ยอะไรทำนองนั้นน่ะ

  พรุ่งนี้เจอกันนะ...จะพาไปทะเลแหวก... เธอบอกผมก่อนที่จะเดินไปสตาร์ทรถ...ความจริงผมยังไม่อยากให้เธอกลับไปเลยนะ...

  โมนาผมตะโกนเรียก

  มีอะไรเหรอมิกกี้

  ไหนบอกว่าจะให้สอนภาษาเกาหลีไงครับ ผมยื้อ

  ไว้พรุ่งนี้มั๊ย...จะเรียนทั้งวันเลยแล้วก็แลกกันเราจะสอนภาษาไทยให้นายดีมั๊ยเธอยิ้มสดใส

  หัวใจของผมระทวยไปเลย

  วันนี้เอาประโยคง่ายๆไปก่อนมั๊ยผมยังพยายามไม่ลดละ

  จาจำได้มั๊ยเนี่ยเธอเอามือเกาหัว

  ได้สิ...คำทักทายแบบง่ายๆ...

  บอกมาเลย

  ต่อไปเวลาโมนาเจอผม...ก็ต้องพูดว่า...มิกกี้ซาราแงโย

  มิกกี้ซาราแงโยเธอขึ้นเสียงสูงผมล่ะชอบใจที่หลอกเธอได้

  ใช่เจอผมต้องพูด...เป็นคำทักทายของคนที่โซลน่ะ ผมมั่วไป

  มิกกี้... ซาราแงโย...แปลว่าอะไรเธอทำหน้าสงสัย

  แปลว่าสวัสดีมิกกี้สะบายดีมั๊ย

  ได้...เอ๊ะแต่ว่าสะบายดีมั๊ยเนี่ยต้องใช้กับคนที่ไม่ได้เจอกันนานๆไม่ใช่เหรอ เอาล่ะสิผมจะรอดมั๊ยเนี่ย

  ก็...แปลว่าแบบนี้น่ะ...จริงๆ

  ได้ๆๆงั๊นบ๊ายๆ...มิกกี้ซาราแงโย เธอพูดโดยไม่ได้รู้เลยว่าจริงๆแล้ว...แปลว่ามิกกี้ฉันรักคุณตลอดไป

  นี่ถ้าเพื่อนๆผมรู้มันคงรุมประณามผมที่หลอกให้ผู้หญิงบอกรักตัวเองได้หน้าตาเฉย......

  ผมยืนดูโมนาขับรถจากไปจนลิบตา...ความสุขมันแผ่ซ่านไปทั่วตัวของผม...ผมคิดถึงเพลงMy little princese

  ขึ้นมาทันที...และผมอยากบอกโบอา ด้วยว่า เธอมีแฝดอยู่ที่ประเทศไทย

  ตอนที่ 4

  วันที่ 4 แล้วที่ผมอยู่ที่ประเทศไทย...วันนี้โมนาจะพาผมไปเที่ยวอีก...ทะเลแหวกผมเคยเห็นแต่ในหนังเรื่อง The beach คราวนี้จะได้เห็นของจริงแล้วสินะ...เมื่อคืน..เซียโทรมาหาผม..บอกว่ามีงานโฆษณาจะให้พวกเราเล่นเป็นโฆษณา ไก่ทอดอะไรนี่แหละ..คงเห็นว่าพวกเราชอบกินไก่เลยมาติดต่อ..ผมน่ะอะไรก็ได้ถ้าได้ทำกับเพื่อนๆตอนนี้ผมอยากเล่นเน็ตมากด้วยแต่ก็ไม่สามารถแล้วป้าเพ็ญพักต์บอกว่าอยู่ที่นี่น่ะเหมาะกับคนที่ตัดขาดโลกภายนอกแล้วเพราะจะเข้าเมืองทีก็ต้องนั่งรถไปต่อเรือ...นั่งเรือไปต่อเครื่องบินอะไรแบบนั้นแต่ผมก็ชอบนะที่ได้มาอยู่แบบนี้...ผมรู้สึกสะบายใจมาก..เพียงแต่คิดถึงเพื่อนก็เท่านั้น...แม่โทรหาผมทุกวันกลัววว่าผมจะทำอะไรให้ป้าเพ็ญพักต์หนักใจหรือเปล่า คนอย่างผมน่ะอยู่ที่ไหนก็มีแต่คนรัก...ก็คนมันน่ารักน่ะ

  โมนานัดผม 9 โมงเช้า แต่ผมตื่นมาแต่งตัวตั้งแต่ 7 โมงแล้ว ตื่นเต้นยังกะจะไปออกเดทยังไงยังงั้นเลยแหละ ...เสียงรถของเธอดังใกล้เข้ามา...หัวใจของผมเต้นตุบๆ

  มิกกี้...มิกกี้ มิกกี้ซาราแงโย..ไปกันรึยัง..เสียงใสๆของเธอตะโกนเรียกผม

  มิกกี้โมนามารับแล้ว...เปลียนเสื้อผ้ารึยัง ป้าเพ็ญพักต์ช่วยเรียกอีกแรง

  จะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ ผมรีบวิ่งลงบันไดผมเห็นโมนานั่งอยู่ที่รถเครื่งของเธอ..วันนี้เธอรวบผมแบบหางม้า...สวมกางเกงยีนส์สั้นแค่เข่า..กับเสื้อยืดพอดีตัวสีขาว...น่ารักสุดๆเลยล่ะ

  ผมดูหล่อรึยังฮะป้า...

  หล่อแล้วลูก...มิกกี้ของป้าน่ะหล่อที่สุดอยู่แล้ว...อะไรกันเจอกันไม่กี่วันผู้หญิงบอกรักล่ะป้าเพ็ญพักต์พูดพลางดันหลังผมให้รีบๆเพราะไกด์รออยู่...

  สวัสดีครับผมทักเธอเป็นภาษาไทย

  มิกกี้ซาราแงโย...ใครสอนอ่ะ...ใช้ได้นี่ เธอยิ้มหวานมาอีกแล้ว

  ป้าเพ็ญพักต์...ผมเก่งมั๊ย..

  เก่งๆแต่เอาไว้สอนให้นะ..ภาษาไทยน่ะง่ายออก...

  กินอะไรรึยัง ผมกับเธอพูดขึ้นพ้อมกันผมเขินจนหลุดขำก๊ากตัวเองโมนาเองก็หัวเราะจนท้องขดท้องแข็ง...ผมเขินนะเนี่ย...ช่วยด้วยผม Fall in love ครับ เธอจะคิดเหมือนผมมั๊ยเนี่ย..ความจริงแล้ว

  อยู่ใกล้คนน่ารัก รูปหล่อแบบผมเธอน่าจะหวั่นไหวบ้างแหละ...ผมก็แอบเข้าข้างตัวเอง

  มิกกี้จะขับรถรึให้เราขับ

  ผมขับสิ...สุภาพบุรุษนะครับ ผมรับกุญแจมาจากเธอ

  โมนาพาผมไปที่ท่าเรือผมต้องนั่งเรืออีกแล้ว..เราถึงทะเลแหวกกันแล้ว....พระเจ้านี่ผมกำลังยืนอยู่ในที่ ที่ ลีโอนาโด ดิคาปิโอเคยยืนรึเนี่ย...สุดยอดไปเลย...

  ชอบมั๊ยมิกกี้...

  ชอบสิชอบมาก..น่าอิจฉาโมนาและก็คนที่นี่นะได้อยู่กับทะเลสวยๆแบบนี้ผมพูดพลางสูดลมหายใจเข้าปอด

  แต่ตอนเกิดสึนามิ...ไม่น่าอิจฉาเลยแหละ...น่ากลัวมาก โมนาหน้าสลดไปทันที

  ผมดูข่าวแล้วน่ากลัวมาก

  หวังว่ามันคงจะไม่เกิดอีกน่ะเออ...มิกกี้รออยู่ทีนี่นะแป๊บเดียวเดี๋ยวมา เธอบอกผมให้รอแล้วรีบวิ่งไปที่ร้านขายของใกล้ชายหาด....นักท่องเที่ยวเต็มไปหมดเลย....ให้ตายมีคนจำผมได้เค๊าเป็นนักท่องเที่ยวเกาหลี....

  มิกกี้..ยูชอนใช่มั๊ย ทงบังชินกิน่ะ เด็กหญิงวัยรุ่นชาวเกาหลีบ้านผมนี่แหละกรูกันเข้ามาแล้วมาขอถ่ายรูปกับผมกันใหญ่...ผมก็คุยด้วยให้ลายเซ็นแล้วก็ถ่ายรูป.....

  มิกกี้...เกิดอะไรขึ้นเหรอ...เสียงโมนาทำเอาผมสะดุ้ง

  เปล่านี่ครับ

  นายรู้จักนักท่องเที่ยวเมื่อกี๊เหรอ...หรือว่าเป็นคนเกาหลีเหมือนกันเลยทักทายกัน

  ใช่แล้วเราเป็นคนเกาหลีเหมือนกันเลยทักทายกันน่ะ ผมเอามือเกาหัว...ไม่รู้ทำไมเหมือนกันผมไม่อยากให้โมนารู้ว่าผมเป็นนักร้องผมอยากให้เธอรู้แค่ว่าผมเป็นหลานป้าเพ็ญพักต์ที่มาจากเกาหลีก็เท่านั้น

  มิกกี้...มีอะไรให้ดู...

  กล้องถ่ายรูป...จริงด้วยผมมาที่นี่ 4 วันแล้วใช้แต่โทรศัพท์มือถือถ่ายรูป

  เราให้..นายจะได้ถ่ายรูปกลับไปให้เพื่อนที่เกาหลีดูไงล่ะ ผมซึ้งมากกับความมีน้ำใจของเธอ

  ซื้อมาเท่าไหร่เหรอ..เกรงใจน่ะเราไม่กล้ารับหรอก...

  ไม่เห็นต้องเกรงใจถือว่าเป็นของที่ระลึกจากเรา...เวลากลับเกาหลีนายเห็นกล้องอันนี้จะได้คิดถึงเราไงล่ะ

  ความจริงไม่เห็นกล้อง...เราว่าเราต้องคิดถึงโมนาอยู่แล้วล่ะ..ตอนนี้ยังคิดถึงเลยอ่ะ สำนวนผมเลี่ยนมั๊ยล่ะ..จีบติดมาเยอะแล้ว..

  อะไรนะ...เว่อร์น่า...นายเนี่ยเจ้าชู้รึเปล่าเนี่ย เธอเขินหน้าแดง...ผมมีสิทธิ์แล้ว

  เราถ่ายรูปให้นะ...นายไปยืนตรงนั้นสิ

  โมนาถ่ายรูปให้ผมเยอะเลย...แล้วก็เรามีรูปคู่กันด้วยผมให้นักท่องเที่ยวฝรั่งคนนึ่งถ่ายให้ วันนี้ผมสนุกมาก...เราดูเข้ากันได้ดีกว่าทุกวันแปลกจังทำไมผมถึงได้รู้สึกชอบเธอมากขนาดนี้นะ...ตอนกลับผมขอเธอไปที่บ้านด้วย โมนาก็พาผมมา...ดีจังเลยผมอยากเล่นเปียโนให้เธอฟัง.....

  โมนา....เปียโนคุณ..ผมเล่นได้รึเปล่า

  ได้สิ...อยากฟังนายเล่นอยู่เหมือนกันน่ะ...

  อะไรนะผมดีใจมากที่ได้ยินเธอพูดว่าอยากฟังผมเล่น

  ปะเปล่า..คือว่าเปียโนหลังนี้...ไม่มีคนเล่นมานานแล้วน่ะ เราอยากได้ยินเสียงมัน

  งั๊นเราเล่นนะ...

  ผมเล่นเพลง My little princese ให้เธอฟัง แล้วก็ Allways there อีกหลายเพลง

  ถ้าบอกว่านายเป็นนักร้อง...เราเชื่อนะมิกกี้...นายเสียงเพราะ...เก่งมาก....นายเก่งมาก โมนาน้ำตาไหล

  ผมไม่เข้าใจว่าเธอจะร้องให้ทำไม..หรือเธอซึ้ง...ครั้งที่สองแล้วที่เธอร้องให้...ครั้งแรกวันที่ผมเจอเธอ...

  แล้วนี่ผมจะทำยังไงดี...อย่าบอกนะว่าเธอซึ้งกับเพลงที่ผมเล่น...ผมเดาเอาว่าเธอมีเรื่องเศร้าในใจมากกว่า

  คุณเป็นอะไรบอกผมได้มั๊ย...โมนา...ผมเลิกเล่นแล้วเดินมาปลอบเธอ..เธอไม่พูดแต่โผมากอดผมซะแน่น

  บอกผมเถอะ...ผมเพื่อนคุณนะถึงเราจะเจอกันไม่กี่วัน...แต่คุณไว้ใจผมได้..ผมดึงตัวเธอที่ร้องจนหอบมากอดไว้..

  โมนาไม่พูดได้แต่จับหน้าผมเบาๆ....

  ขอโทษนะมิกกี้...ที่เราบอกนายไม่ได้...เราขอโทษ

  ไม่เป็นไรแต่ถ้าร้องให้แล้วสะบายใจก็ร้องเถอะ..

  พรุ่งนี้..เราจะให้เพื่อนเรามาเป็นไกด์แทนนะ.. ผมแทบหัวใจหยุดเต้น

  พรุ่งนี้...แล้วโมนาจะไปไหน...หรือ...โมนาเบื่อเราแล้ว ผมเศร้าเลยนะเนี่ย

  ไม่ใช่แบบนั้นหรอก..เรามีธุระน่ะ...

  จะ2 ทุ่มแล้วเราว่า...เราไปส่งมิกกี้นะ

  แต่เรายังไม่อยากกลับน่ะ

  นะ...ไว้วันมะรืนเจอกัน... โมนาตัดบท

  ผมขับรถกลับบ้านด้วยอาการที่เรียกว่าหงอย...ก็ผมบอกแล้วว่าผมชอบเธอ...ตอนนี้ผมอยากอยู่กับเธอตลอดเวลาเลยครับ...เศร้าจริง...ผมเชื่อแล้วว่าสาวไทยมีเสหน่..น่ารักจริงๆครับ

  ไว้เจอกัน...เที่ยวให้สนุกนะมิกกี้..พรุ่งนี้คนนำเที่ยวชื่อ...พี่เจ้ยนะ...

  เจ้ย...ชื่อแปลกดี..

  พี่เค๊าสนุกน่ะ...ขำๆมันส์...นายต้องชอบ...นายจะไม่เหงาแน่..บางทีอยู่กับไกด์คนนี้อาจจะไม่ค่อยสนุกก็ได้..ลองเปลี่ยนคนดูนะ

  ใครบอกผมสนุกนะ...ผมสนุก...ผมชอบคุยกับคุณนะโมนา...ผมอยากไปเล่นเปียโนให้คุณฟังอีก

  ขอบคุณมาก...ขอบคุณนะมิกกี้....เที่ยวให้สนุกนะ

  เธอจะกลับบ้านแล้ว...ใครก็ได้ช่วยฉุดเธอไว้ที

  โมนา....

  มิกกี้...ซาราแงโย

  ซาราแงโย

  ผมอยากขอโทษเธอเรื่องที่ผมโกหกให้เธอบอกรักผมอยู่ทุกวัน...ก็ผมมีความสุขนี่นา..เธอขับรถไปไกลจนลับตา

  พรุ่งนี้ผมจะไม่ไปไหน...ผมจะรอโมนา...ผมจะไม่ไปกับใครเด็ดขาด...

  ..................................................................................................................

  ที่เกาหลี......

  ใครก็ได้ช่วยอธิบายรูปที่ลงในเน็ตหน่อย...แล้วก็หนังสือพิมพ์พาดหัวข่าวทุกเล่มของวันนี้....ไหนบอกว่ามิกกี้ไปอเมริกา...นี่มันอะไร ผู้จัดการลีหัวเสีย...มากที่เห็นรูปของมิกกี้...ที่เกาะพีพี ประเทศไทย...แถมไม่ใช่รูปเดี่ยวแต่ยังมีสาวน้อยหน้าตาละม้ายคล้ายโบอา อยู่ข้างๆตลอดเวลาด้วย..ข่าวพาดหัวว่า มิกกี้ทงบังชิกิหลบร้อนสวีทโบอาที่ประเทศไทย

  คือว่า..ผมอธิบายได้เป็นความผิดของผมเองครับ ยุนหน้าเจื่อน

  ผมก็ผิดด้วยครับ...ผมเป็นคนยุให้มิกกี้ไปครับ.ยุนไม่เกี่ยวครับ แจจุงละล่ำละลักบอก

  ผมครับผมเป็นคนวางแผน..ผมเห็นว่ามิกกี้อยากไปเมืองไทยมากแล้วตอนนี้เราก็หยุดตั้งอาทิตย์หนึ่ง เซียช่วยแก้ตัวให้เพื่อน

  ทุกคนไม่ผิดครับผมผิดคนเดียวผมยุ..ให้พี่มิกกี้ไปครับ...เพราะผมอยากไป..เลยให้พี่มิกกี้ไปแทนครับชางมินแก้ตัวแทนทุกคน

  พอๆๆๆๆว่าแต่ผู้หญิงในรูปใครกัน....โบอาน่ะตอนนี้อยู่ที่เมืองจีน...เป็นไปไม่ได้..เมือ่เช้าก็คุยกันอยู่

  ไม่ทราบฮะ...แต่ว่าพี่มิกเค๊าไปคนเดียวนะฮะ

  อาจเป็นนักท่องเที่ยวที่บังเอิญเจอกันก็ได้ฮะ ยุนบอก

  เป็นใครไม่สำคัญแล้ว...มิกกี้นะมิกกี้..รู้มั๊ยว่าบริษัทต้องแก้ข่าวกันยกใหญ่แน่...มือถือก็ติดต่อไม่ได้เลยต้องรอให้กลับอย่างเดียว..แล้วจะกลับเมื่อไหร่เนี่ย... ผู้จัดการลีพูดพลางเดินหัวเสียไปรอบๆห้อง...อาการนั่งไม่ติดน่ะร้อนก้น...แถมนักข่าวยังกระหน่ำโทรกันไม่หยุด...ที่หน้าตึกเอสเอ็มก็เต็มไปด้วยนักข่าว

  ในอินเตอร์เน็ตแพร่ข่าวชั่วข้ามคืนรู้กันทั่วโลกเลย...ยิ่งแฟนคลับที่ประเทศไทยพอรู้ว่ามิกกี้อยู่ที่ เกาะพีพี...เท่านั้นแหละปฎิบัติการตามล่ามิกกี้กับสาวนิรนามก็เริ่มขึ้น...แฟนคลับบางคนก็อยากเจอ...บางกลุ่มก็บอกว่าอยากให้มิกกี้เป็นส่วนตัวอย่าไปยุ่งเลยมิกกี้จะได้มีควาสุข....เพราะศิลปินก็เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไป....

  วันที่ 5 ของผมที่เมืองไทย...

  . ผู้หญิงที่ดูเหมือนจะไม่ใช่หญิงแท้...ลงจากรถตู้แล้วเดินนวยนาดเข้ามาข้างในบ้าน ถ้าจะเป็นไกด์ของผมที่โมนาบอกว่าจะมาพาผมเที่ยวในวันนี้...

  มิกกี้...ไกด์มาแล้ว...ป้าเพ็ญพักต์ตะโกนเรียก...ผมก็อดเกรงใจป้าไม่ได้..ป้าแวะมาดูผมทุกวันแถมยังต้องกลับไปดูรีสอร์ทที่ป่าตองอีก...ป้าเพ็ญพกต์บอกผมว่าตอนนี้ทำธุรกิจเกียวกับน้ำมันด้วย...ป้าเพ็ญพักต์ไม่มีลูก..เลยรักผมกับริกกี้มาก...

  ครับป้า...ผมไม่อยากไปเลยให้ตายเถอะ..ผมอยากไปกับเธอคนเดียว..โมนา...ผมอยากให้วันนี้ผ่านไปเร็วๆจัง

  สวัสดีค่ะคุณป้าไหนล่ะ...พ่อรูปหล่อที่จะให้พาไปเที่ยวน่ะ เสียงแหลมปี๊ดเลย

  สวัสดีครับ ผมสบตากับพี่เจ้ย...อีกล่ะ...อย่าบอกนะว่ารู้จักผม...

  ว๊าย....ช่วยดว้ย..ผะ...ผีหลอก......ช่วยด้วย....คุณพระคุณเจ้า..ช่วยลูกด้วยอย่ามาหลอกมาหลอนเลย...ไปที่ชอบๆเถอะ.... พี่เจ้ยอุธานเป็นภาษาไทยผมฟังไม่รู้เรื่องรู้แต่ว่า..พี่เค๊ายกมือไหว้ปะหลกๆ เหมือนคนกลัวผี...อย่าบอกนะว่าเค๊าเห็นผมเป็นผี..

  ป้าครับ..พี่เค๊าเป็นอะไรฮะ..

  อ๋อเค๊าคิดว่ามิกกี้เป็นผีน่ะ

  อะไรนะ...คิดว่าผมเป็นผี..ออกจะหล่อขนาดนี้

  ไม่เอาแล้ว...ช่วยด้วย..ถึงตอนที่มีชีวิตอยู่เราจะไม่ค่อยถูกกันแต่ก็อย่ามาหลอกมาหลอนกันเลย พี่เค๊ายังไม่หยุดอีก...

  เจ้ย...ดูให้ดีซะก่อน..นี่มิกกี้หลานป้านะ...ผีที่ไหนล่ะ

  เตมูจิน...เตมูจินชัดๆ

  พูดภาษาอังกฤษได้ใช่มั๊ย..ผมส่งภาษาอังกฤษ

  พูดได้...ตกลง..พี่ไม่ได้ถูกผีหลอกนะ

  จับดูได้ฮะ...นี่คนฮะยังไม่ตายด้วยผมยื่นแขนไปให้เค๊าจับ...พี่เค๊ายื่นมือมาค่อยๆแตะตัวผมแบบหวาดๆ

  คนๆจริงๆด้วยแหละ...พี่เจ้ยค่ะ..เป็นพระ..เอ๊ยเป็นพี่เลี้ยง..เอ๊ยเป็นไกด์ค่ะ

  พี่เค๊าดูฮาๆอย่างที่โมนาบอกไว้จริงๆด้วยแหละ...ใครกัน..เตมูจิน...ผมพยายามถามพี่เจ้ยก็ไม่บอก...

  วันนี้พี่เจ้ยพาผมเข้าไปเที่ยวที่ตัวเมืองกระบี่...ผมคิดว่าอยู่ที่อเมริกาซะอีกฝรั่งนักท่องเที่ยวเยอะมากๆเลย...พี่เจ้ยยังชอบทำหน้าหวาดๆเวลาอยู่ใกล้ๆผมตลอดเลย...ให้ตายเถอะ...ผมคิดถึงโมนา...ทั้งวัน...ตลอดเวลา...ความจริงผมก็ไม่ได้ชอบใครง่ายขนาดนี้นะ...แต่กับเธอ...เรามีอะไรที่เหมือนกันมาก...มากอย่างที่ไม่เคยมีใครเหมือนแบบนี้ตอนนี้เธอทำอะไรอยู่ที่ไหนนะ...เธอไปไหน...

  ผมรู้สึกเหมือนจะไม่สะบาย...เลยให้พี่เจ้ยพากลับไปที่เกาะในตอนบ่าย...ส่วนพี่เจ้ยบอกว่าจะกลับไปพาลูกค้าคนอื่นไปเที่ยวต่อ.....ผมคิดถึงเธอ...คิดถึงเพื่อนๆที่เกาหลีด้วย..

  .........................................................................................................................................................................

  ท่านหญิงเพค่ะ...หม่อมฉันขอถวายเพี๊ยะ..ได้มั๊ยเพค่ะ

  อะไรกันพี่เจ้ย

  ท่านหญิงทำไมไม่บอกว่าคนที่จะให้พาไปเที่ยวเนี่ยหน้าเหมือน...

  หน้าเหมือน...เตมูจิน

  ยังกะคนเดียวกันเลยแหละ...แถมนิสัยเหมือนกันด้วย...ขี้เล่น...ร่าเริง...ไม่คิดนะว่าจะมีฝาแฝดที่เกาหลีด้วย

  แล้วพี่เจ้ยว่าเค๊าเป็นไงมั่ง...

  ก็...น่ารักดีสูงหล่อ..นิสัยดี...ปากเซ็กซี่เพค่ะ...

  ขนาดนั้น...เชียว...

  แล้วชอบมั๊ย...

  ชอบเพค่ะ

  ...................................................................................................................................................................................

  ที่เกาหลี...

  คราวนี้ดังๆดังกันยิ่งกว่าเก่าอีก..มาดูอะไรกันเร็ว....สถานีเอสบีเอส ออกข่าวของมิกกี้

  แจจุงเรียกทุกคนมานั่งดูทีวีพร้อมกัน...ข่าวของมิกกี้..มิกกี้ยูชอนทงบังชินกิที่เป็นข่าวกับหญิงสาวนิรนาม..ตอนนี้ผู้สื่อข่าวตามแกะจนเจอว่าเธอเป็นใคร..ที่แท้..เป็นเจ้าหญิงจากรัฐพริ๊นแลนด์ รัฐที่อยู่ทางตอนใต้ของประเทศมาเลเซีย..รัฐนี้ขึ้นชื่อว่าร่ำรวยทางด้านน้ำมันมากที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รองจากบรูไน..เจ้าหญิง..โมนา เป็นองค์รัชทายาทลำดับที่สองรองจากพระบิดาขณะนี้ชนษา 20 ปี ทรงเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 3 คณะสังคมสงเคราะห์ที่ฮาวาร์ด...ขณะนี้ปิดภาคเรียนเลยเดินทางกลับไปที่พริ๊นแลนด์..และทรงพักผ่อนที่ประเทศไทยจนได้พบรักกับมิกกี้ยูชอน แห่งทงบังชินกิ

  อะไรกันดูข่าวดิ..ผู้หญิงที่ไปกับมิกกี้อ่ะ...เป็นเจ้าหญิง.. ยูโนอ้าปาก...

  เหมือนกับทุกคนที่ตัวร้อนวูบ

  โอโห๊..พี่มิกกี้...เจ๋งอ่ะ..เจ๋งมากๆๆ..มีแฟนเป็นเจ้าหญิงชางมินเป็นปลื้ม

  อยากไปเมืองไทยบ้างแล้วเนี่ย..แจจุงลำพึงเบาๆ

  อยากมีแฟนเป็นเจ้าหญิงเหมือนมิกกี้เหรอแจ เซียแซว

  คนอะไรโชคดี...ดูสิ..มันจะรู้มั๊ยเนี่ยว่าเค๊าติดต่อไม่ได้ยุนส่ายหัว

  เอาน่าพรุ่งนี้ก็กลับแล้ว.. แจจุงตบหลังยุนเบาๆประมาณว่าไม่ต้องห่วงเพราะตอนนี้ทำอะไรไม่ได้แล้ว..กลายเป็นเรื่องของความสัมพันธ์ระหว่างประเทศไปแล้ว..นายกรัฐมนตรีของเกาหลีใต้เรียกพบประธานบริหารของบริษัทเอสเอ็มทั้งหมด..เพื่อเจรจาเกี่ยวกับข่าวของมิกกี้สมาชิกทงบังชินกิว่า..ขอให้มิกกี้ช่วยทำเพื่อประเทศชาติด้วย...เพราะตอนนี้เกาหลีใต้ต้องนำเข้าน้ำมันจากอเมริกาซึ่งแพงมาก..ทำให้ประเทศเสียดุลย์การค้าและถ้าหากมิกกี้ซึ่งเป็นพระสหายของเจ้าหญิงโมนาช่วยคุยกับเจ้าหญิงให้..เรื่องน้ำมันที่เกาหลีใต้จะซื้อในราคาที่ถูกกว่าที่ซื้อจากอเมริกาก็จะถือว่าเป็นประโยชน์กับประเทศชาติอย่างมาก...ประชาชนเกาหลีทุกคนต่างก็ดีใจที่มิกกี้ได้เป็นพระสหายกับเจ้าหญิงโมนา..ที่ทรงศิริโฉม...และอัธยาศัยดี..แถมยังเป็นองค์รัชทายาทอีกด้วย..คนเกาหลีวิจารณ์ไปไกล...ในอินเตอร์เนตถึงกับเชียร์ให้มิกกี้ได้แต่งงานกับเจ้าหญิงเพื่อประเทศชาติเลยทีเดียว

  .........................................................................................................................................................

  วันที่ 6 ที่เมืองไทย

  ผมตื่นเต้นมากที่จะได้เจอโมนา...วันสุดท้ายแล้วสินะที่ผมจะอยู่ที่นี่..ใจนึงผมก็ดีใจที่จะได้กลับเกาหลีใจนึงผมก็ไม่อยากกลับ..ผมอยากเจอเธอแล้วอยากให้เธอเรียกว่า...มิกกี้ซาราแงโย..ทั้งวัน...

  วันนี้ผมไม่อยากไปไหนอยากจะไปที่บ้านเธอแล้วเล่นเปียโนให้เธอฟังทั้งวันทั้งคืนจนถึงพรุ่งนี้เช้า...

  จนกว่าผมจะกลับเกาหลี...

  เสียงรถของเธอมาแล้ว....ผมใจเต้นอีกแล้ว....ช่วยด้วย

  มิกกี้..ซาราแงโย...มิกกี้..ซาราแงโย...

  โมนา...ซาราแงโย...ผมตะโกนกลับไป.ผมนั่งรอเธออยู่ที่หน้าบ้านแบบไม่มีฟอร์มแล้ว...ผมอยากให้เธอรู้ว่าผมรอเธอ....เธอน่ารักเหมือนเดิม...เหมือนเจ้าหญิงตัวน้อยๆของผม...แต่วันนี้เธอดูเศร้าหน่อยๆคงเพราะผมจะกลับ..เธออาจคิดถึงผมก็เป็นได้

  ทานข้าวรึยังเธอถาม

  ยังครับ...เราอยากให้โมนาทำให้ทานน่ะ.. ผมถือโอกาสอ้อน

  ได้สิ...งั๊นไปบ้านเรา...เราทำอาหารให้..มิกกี้ต้องเล่นเปียโนให้เราฟังนะ.. เธอยิ้มสดใส

  ได้ครับ...ไปกันเถอะ

  ผมขับรถเครื่องให้เธอ...บ้านเธอน่าอยู่มากๆผมล่ะอยากจะมีบ้านติดทะเลแบบนี้บ้างนะถ้าเป็นไปได้..จะดีถ้าผมได้อยู่บ้านหลังนี้กับเธอ...ผมก็คิดอะไรไปเรื่อยๆ.....

  เราจะทำอาหารล่ะนะ...เธอรีบวิ่งขึ้นบ้านทันทีที่มาถึง

  เราช่วยนะ..อยากช่วยน่ะ.. ผมอยากหัดทำอาหารไทยบ้างเผื่อกลับไปจะได้ช่วยทำให้เพื่อนๆทานกันบ้าง..

  ได้เล๊ย...

  เราสนุกกันมาก...ผมอยากหยุดเวลาอยู่แค่ตรงนี้...อยากหยุดอยู่แค่นี้จริงนะ..

  เพลงเกาหลีเนี่นเพราะดีเนอะ...เราไม่เคยฟังเลยจริงๆนะ...เพลงของใครเหรอ

  ทงบังชินกิน่ะ...วงนี้ดังมากน่ะ...

  ทงบังชินกิเหรอ..เราไม่เคยรู้จักน่ะ...ก็อยู่บนเกาะแบบนี้จะไปรู้จักใครล่ะ

  นั่นน่ะสินะเธออยู่หางตัวเมืองขนาดนี้แถมบ้านก็ไม่มีทีวี...ถึงมีเธอคงไม่ได้ดูผม...และไม่รู้จักผมอยู่ดีแหละ

  ทานอาหารเสร็จแล้วผมก็มาเล่นเปียโนให้เธอฟัง...โมนาบอกว่าอยากหัดเล่นบ้าง...

  ไม่น่าเชื่อว่าเล่นไม่เป็น...เปียโนอยู่ในบ้านแท้..ๆสอนให้ก็ได้

  ผมอยู่ใกล้เธอจนได้กลิ่นหอมๆของผมเธอของตัวเธอ...ผมร้อนๆยังไงบอกไม่ถูก...ไม่นะ..ไม่ผมจะไม่ทำอะไรแบบนั้นเด็ดขาด...ผมต้องให้เกียรติเธอ...เธอไว้ใจพาผมมาที่บ้าน..และผมจะไม่ทำอะไรผู้หญิงที่ผมยังไม่แน่ใจว่าเค๊ารักผมหรือเปล่า....

  เป็นอะไรน่ะมิกกี้ดูนายร้อนๆนะ...เหงื่อเต็มเลย..... เธอจ้องหน้าผม...ผมอยากดึงเธอมาหอมมากๆแต่ต้องอดใจ...ก็เราพึ่งเจอกัน...แต่ผมชอบเธอมาก..เธอเป็นคนที่ใช่ของผม..ผมเจอแล้ว....ดูเธอสิน่ารักขนาดนี้แถมยังใจดีอีกด้วย...ตอนที่ผมไปเที่ยวกับเธอเจอคนหลงทาง...เจอ..ขอทาน..เจอคนแก่..หรือแม้แต่ชาวประมง...เธอก็จะคุยด้วยดีกับทุกคน...เธอเหมือนนางเอกในหนัง...ยังไงยังงั้นเลยแหละเหมือนเจ้าหญิงในนิยาย...

  เราจะให้นายดูอะไร..จู่ๆโมนาก็พูดขึ้นเล่นเอาผมตื่นจากฝันกลางวัน..เธอเดินไปหยิบอลบั้มรูปมาให้ผมดู....

  นายแปลกใจใช่มั๊ยว่าทำไม...เวลาใครๆที่นี่เจอนายแล้ว..เค๊าตกใจ....ก็นายเหมือนเพื่อนของเรา..ผมนิ่งฟังเธอ...

  เพื่อนเรา..ชื่อเตมูจิน..เป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เรายังเด็ก...พ่อของเตมูจินทำงานที่บ้านของเรารวมทั้งแม่ของเค๊าด้วย..เราเองตอนเด็กๆก็เคยกินนมของแม่เค๊าด้วยนะ...นี่ไงเตมูจิน

  ผมเห็นเด็กผู้ชายที่อยู่ในรูปแล้ว..อึ้งมาก....ผู้ชายคนนั้นเหมือนผมยังกะคนๆเดียวกัน..ขนาดริกกี้ยังไม่เหมือนผมเท่ากับ..เค๊า...เตมูจิน...

  แล้วตอนนี้เตมูจิน...เค๊าอยู่ไหน

  ผมเห็นน้ำตาเริ่มเอ่อๆออกมาจากดวงตาใสๆของเธอแล้ว...

  เค๊าเสียแล้ว....เค๊าจมน้ำที่ชายฝั่งด้านโน้น...เค๊าว่ายน้ำไม่ค่อยเก่ง..เราเองก็ไม่เก่งเหมือนกัน..ความที่เค๊าอยากจะช่วยเราเลยต้องจมน้ำ.. โมนาร้องให้จนตัวโยนอีกแล้วสินะ...คราวนี้ผมคงกอดเธอได้แล้วสิ..

  .จริงๆแล้วเตมูจินกับเจ้าหญิงโมนารักกันมาก...รักกันตั้งแต่เด็กๆพ่อของเตมูจิน..เป็นนายกรัฐมนตรีของพริ๊นแลนด์..ทุกปี..เตมูจิน..ครอบครัวและเชื้อพระวงค์ที่พิ๊รนแลนด์จะมาพักผ่อนที่นี่...แต่เมื่อ5ปีที่แล้ว..โมนากับเตมูจินออกไปพายเรือเล่นรอบเกาะ..แต่เกิดพายุเล็กๆที่เป็นมัจจุราชเอาชีวิตของเตมูจินจากทุกคนไป..ซึ่งวันนั้นเค๊าพยายามช่วยชีวิตของโมนาจนตัวเองต้องตาย...บ้านที่โมนาอยู่เธอจะมาแค่ช่วงปิดเทอมเท่านั้น..ที่อังกฤษปิดเทอมที ก็ 4 เดือน โมนาก็เลยถือโอกาสมาอยู่ที่นี่ผู้คนในเกาะนี้ทุกคนรู้จักเธอดี...แม้แต่ป้าของ มิกกี้ แต่โมนาขอร้องไม่ให้ทุกคนบอกมิกกี้ว่าเธอเป็นใคร

  ผมเสียใจด้วยนะครับโมนา

  ตอนแรกที่เราเจอมิกกี้..เรายังคิดว่าเป็น เตมูจิน...คิดว่าเตมูจินกลับมาหาเราแต่ก็เป็นแค่ความฝัน..เค๊าไม่มีวันกลับมาอีกแล้วเตมูจินรักที่นี่มาก..เราเองก็เหมือนกัน...เรามาที่นี่ทีไรเหมือนเราได้อยู่กับเตมูจิน..เมื่อวานเป็นวันครบรอบ 5 ปี ที่เค๊าเสีย..ผมอึ้งมาก.น่าสงสารโมนา..ผมรู้สึกอิจฉาคนที่ตายไปแล้วขึ้นมาตะงิดๆผมท่าจะเพี้ยนไปแล้วนะเนี่ย...โมนาคงจะรักผู้ชายคนนั้นมาก...ผมเองพอฟังเรื่องของเตมูจินแล้ว..ยังหวั่นใจว่าโมนาจะอยู่กับผมเพราะผมเป็นเงาของใคร..ถ้าใครซักคนจะชอบผม...ผมอยากให้ชอบที่ผมเป็นตัวเองไม่ใช่เพราะเหมือนใคร...

  นายมีอะไรที่เหมือนเตมูจินมาก...เช่นเวลา กินข้าว..เค๊าชอบให้เรากินจานเดียวกับเค๊า...ใช้ชอ้นอันเดียวกัน...เค๊าจะเล่นเปียโนให้เราฟังตลอดเค๊าเล่นเปียนโนเก่งและร้องเพลงเพราะมาก...ก็เปียโนที่นายเล่นน่ะเป็นของเค๊า..อีกอย่างเค๊าเป็นสุภาพบุรุษมากๆเหมือนนายเลย...นายเหมือนเตมูจินจนเราอยากเรียกว่าเตมูจิน...เราขอโทษนะมิกกี้

  ไม่เป็นไรครับ ผมรู้สึกตัวเบาๆยังไงไม่รู้เหมือนกัน..

  ไปพายเรือเล่นกันมั๊ยผมชวนเธอ..เพราะผมไม่อยากให้เธอเศร้าอีก

  เอาหน้าบ้านนี้แล้วกัน..เราไม่อยากไปที่น้ำลึกๆน่ะ..

  งั๊นไปกัน

  นายว่ายน้ำเป็นนะมิกกี้โมนาสีหน้าเป็นกังวัล

  ว่ายเก่งครับ..ตอนประถมเป็นนักว่ายน้ำทีมโรงเรียนฮะ

  ขนาดนั้นเชียว

  ผมกับโมนาออกมานั่งเรือเล่นกัน...ท้องฟ้าสวย..ทะเลใสจนมองเห็นตัวปลาเลยทีเดียวบอกแล้วว่าผมอยากหยุดเวลาเอาไว้แค่นี้อยากนั่งมองหน้าของโมนาตลอดไป...เตมูจินนายจะอยู่ที่ไหนรึว่าตอนนี้นายอยู่ใกล้โมนา...ผมอยากบอกว่าผม...ชอบเธอมาก...ผมขอชอบเธอแล้วกัน..เราคุยกันเพลินจนจะบ่ายสอง...ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี...ดูเหมือนว่าจะมีฝนตก...ไม่ถึงอึดใจ..ทั้งฝนทั้งพายุก็ตกกระหน่ำลงมา...

  มิกกี้รีบเข้าฝั่งเถอะ..โมนาสีหน้าไม่ดี..ผมรีบพายเรือ..แต่ผมต้านแรงลมไม่ไหวจริงๆ..

  โมนาเราพายไม่ไหวแล้ว... แขนผมไม่มีเรียวแรงแล้ว

  อีกนิดเดียวนะมิกกี้จะถึงฝั่งแล้ว..อีกนิดเดียว...

  เม็ดฝนตกกระทบหน้าผม..เจ็บมากๆผมลืมตาแทบไม่ขึ้น

  เราช่วยนะมิกกี้..เราช่วย..โมนามานั่งฝั่งเดียวกับผมเราช่วยกันภายแต่เราสู้แรงลมไม่ได้...ผมมองเห็นเงาของใครคนนึงนั่งอยู่ตรงหัวเรือ...เตมูจิน.....เค๊าอยู่ตรงนั้นเค๊ายิ้มให้ผม...ทันทีที่ร่างเค๊าจางไปลมพายุลูกใหญ่ก็ซัดเรือของเราจมทะเล..

  มิกกี้...มิกกี้..ช่วยด้วย..เสียงโมนาตะโกนเรียกให้ผมช่วย...ผมพยายามดำน้ำหาเธอ..ผมมองไม่เห็นเธอเลย...

  โมนา...โมนาอยู่ไหน..ผมกินน้ำไปหลายอึก...

  ผมเห็นเค๊าอีกแล้ว...เตมูจิน...เค๊า...เอามือกอดโมนาไว้..เค๊าค่อยๆดึงตัวโมนาที่หมดสติอยู่ใต้น้ำให้ห่างผมออกไป...ไม่นะ..ผมจะไม่ยอมให้เธอตาย..ผมจะไม่ยอม...พระเจ้าช่วยผมด้วย...ผมตัดสินใจเฮือกสุดท้ายผมพุ่งไปดึงตัวโมนากอดไว้..ผมพลักเตมูจินออกไป...แล้วรีบพาตัวเธอพ้นน้ำ....ไม่น่าเชื่อ....บนผิวน้ำพายุสงบแล้วท้องฟ้าก็สดใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น....

  .โมนา...โมนา...โมนา..คุณพื้นสิ...โมนา... ผมเอามือแตะหน้าเธอเบาๆๆๆทั้งแตะทั้งเขย่า..

  ผมดูดน้ำออกจากปากเธอ...ไม่นะ..เธอต้องไม่ตาย...ผมไม่ยอม...

  โมนา..พื้นสิ..โมนา..ผมร้องให้เหมือนคนเสียสติ...

  ช่วยด้วยครับ...ใครก็ได้ช่วยด้วย...ช่วยเราด้วย...ฮือๆๆๆๆโมนา...โมนา...อย่าตายนะ..

  ไม่มีใครอยู่แถวนี้เลย...ผมยังพยายมเป๊าหัวใจเธอไม่ลดละ..

  โมนา....โมนาพื้นเถอะผมขอร้อง...ผมรักคุณคุณนะ...โมนา...ผมรักคุณ

  โมนาสำลักน้ำออกจากปากตาเธอลืมขึ้น

  มิกกี้เธอเรียกชื่อผมแล้วโผเข้ากอดผมซะแน่น

  โมนา...ขอบคุณมาก..ขอบคุณที่คุณกลับมาหาผม ผมสะอึ้น

  มิกกี้...เรากลัวน่ะ..ฮือๆๆๆ

  ไม่เป็นไรแล้วนะ...ไม่เป็นไรแล้ว...ผมไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรคุณหรอก...ผมสัญญา

  ขอบคุณมากที่ช่วยเรา...ขอบคุณจริงๆ

  ขอบคุณที่ช่วยชีวิตเรา...ครั้งนึงเราเคยทำให้เตมูจินตายเพราะช่วยเรา...วันนี้ขอบคุณมากที่มิกกี้ยังอยู่..เราไม่อยากให้ใครต้องเป็นอะไรเพราะเรา...ที่เรากลัวไม่ได้กลัวตาย..แต่เรากลัวว่าจะมีใครต้องมาตายเพราะเรา... โมนายังร้องไม่หยุด...

  ผมไม่เป็นอะไรหรอก..ผมแข็งแรงเห็นมั๊ย...ดูโมนาสิหน้าซีดเลย

  เตมูจินเค๊าชวนโมนาไปอยู่ด้วย

  ผมไม่ยอมให้คุณไปหรอก..

  . เราไม่ได้คุยอะไรกันต่อผมกอดเธอไว้นานมาก...

  ผมหอมผมเธอเบาๆ..ผมรักเธอ...พรุ่งนี้ผมจะชวนเธอกลับไปเกาหลีด้วย....

  โมนาคุณชอบผมบ้างมั๊ย..ผมถามขึ้น

  ไม่บอก...

  บอกหน่อย..พรุ่งนี้ผมจะกลับเกาหลีแล้วนะ..ผมอยากรู้น่ะ...คุณชอบผมบ้างมั๊ย

  อีกสองอาทิตย์...เราจะบอกนะ

  ตั้ง 2 อาทิตย์...อยากรู้ตอนนี้มากกว่า

  ความจริงผมว่าโมนาก็ชอบผมแหละแต่เธอคงอาจจะรู้สึกผิดกับเตมูจินก็ได้..โมนาบอกว่าพรุ่งนี้เธอคงไม่ได้ไปส่งผมเพราะเธอต้องไปทำธุระกับครอบครัว....ผมผ่านวิกฤตการณ์สู้ผีมาได้ยังไงก็ไม่รู้เหมือนกันนะเนี่ย...ทั้งที่ความจริงเวลาดูหนังผี..ผมล่ะปอดที่สุดแล้ว...แต่วันนี้ผมบอกตรงๆว่าผมไม่กลัว...ผมจะสู้เพื่อคนที่ผมรัก...พูดแล้วยังขนลุกไม่หาย...

  โชคดีนะมิกกี้..มิกกี้ซาราแงโย เธอพูดก่อนที่ขับรถกลับไป...

  โมนา...รอผมก่อน...โมนา..ผมวิ่งตามเธอ..โมนาจอดรถ

  ผมมีอะไรจะให้...ผมถอดแหวนที่ผมใส่สวมให้กับเธอ..

  ผมรักคุณนะโมนา..ถึงจะเป็นเวลาไม่กี่วัน..ผมรู้ว่าผมรักคุณ

  ผมอยากจะดึงตัวโมนามากอด...แต่ดูบรรยากาศแถวนี้สิ..ชาวประมงเดินกันให้ขวัก...ผมทำแบบบนั้นไม่ได้...

  ขอบคุณมาก...ฉันจะสวมมันไว้ตลอดนะมิกกี้.. เธอจ้องหน้าผมน้ำตาคลอเบ้า

  ถ้าผมว่างแล้วผมจะรีบกลับมาหาคุณนะ...ถ้าผมไม่ได้ทำงานแล้วผมจะรีบกลับมาหาคุณ...รอผมนะ...ผมสัญญาว่าจะกลับมา...นี่เบอร์โทรผม...โทรได้นะตลอดเวลาเลย...

  ฉันจะรอเธอนะมิกกี้...

  ก่อนที่เธอจะไป...เธอตะโกนกลับมาหาผมเป็นภาษาไทย ผมไม่รู้ว่าแปลว่าอะไร...โมนาตะโกนบอกผมว่า ฉาน..รัก..คุณ ผมจะจำเอาไว้...ฉันรักคุณ..คงหมายถึง..ลาก่อนมิกกี้ไว้เจอป้าเพ็ญพักต์แล้วผมจะถาม....ผมเดินตัวเบากลับเข้าบ้าน..

  มิกกี้มาพอดีเลย....ต้องกลับเกาหลีด่วนในคืนนี้เลยนะ..ป้าเพ็ญพักต์บอกผมว่าทาง เอสเอ็มรู้แล้วว่าผมอยู่ที่เมืองไทย...ใครกันนะที่ไปบอกบริษัทผมล่ะอยากจะอัดมันจริงๆเลย....

  ผมนั่งเครื่งบินนั่งเรือต่อเครื่งบินหลายรอบ...ตลอดเวลาผมคิดถึงเธอโมนา.

  .ทันทีที่ถึงสนามบินอินชอน..ผมเห็นหน้าผู้จัดการลีแล้วอยากโดดตึกตายสุดๆๆ

  ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะมิกกี้...ทำไมจะไปไหนไม่บอกตรงๆ..ดูสิ...

  ขอโทษฮะก็ผมอยากไปเมืองไทยนี่นา

  อยากไปน่ะไปได้...ทำไมไม่บอก...เล่นแอบไปเองแบบนี้..เป็นเรื่องแล้วรู้มั๊ย...เป็นเรื่องแล้ว...โอ๊ยฉันล่ะปวดหัวจริงๆเลย

  เรื่องอะไรฮะ...

  เอาไว้ถึงคอนโดแล้วคุยกัน...งีบไปก่อนเถอะ...มีเรื่องอีกเยอะ..

  ผู้จัดการลีเล่นพูดแบบนี้ผมจะหลับลงเหรอฮะเนี่ย

  นายมันหลับได้ตลอดเวลาอยู่แล้วนี่.. เอ๊าพูดเสร็จก็หันมาค้อนผมอีก..ผมล่ะอยากรู้ว่าเรื่องอะไร...

  ผมมาถึงคอนโดตอน 10 โมงเช้าผู้จัดการลีพาผมหนีนักข่าวไปขึ้นลิปต์ด้านหลังคอนโด

  สวัสดี...ทุกคนกลับมาแล้ว...ผมเปิดประตูห้องทักทายเพื่อนๆที่คิดถึงมากๆของผม

  พี่มิกกี้ชางมินวิ่งมากอดผม

  มิกกี้

  ยูชอน

  มิกกี้ ทุกคนดูสีหน้ากังวลอีกแล้ว...

  คราวนี้ฟังให้ดีนะมิกกี้....แจจุงเอาหนังสือพิมพ์มา....เซียเปิดอินเตอร์เน็ตเดี๋ยวนี้...

  บอกตรงๆว่าผมชอ็กไม่ได้ชอ็กที่เป็นข่าวกับผู้หญิง...แต่ที่ผมชอ็กก็คนที่เป็นข่าวกับผมน่ะสิ...ผมจะเป็นลม....

  ไปรู้จักกับองค์หญิงรัชทายาทของพริ๊นแลนด์ตั้งแต่ตอนไหนกัน...บอกมาเดี๋ยวนี้...

  ไม่รู้เลยว่าเค๊าเป็นเจ้าหญิง...เป็นไปไม่ได้หรอก...เค๊าเป็นลูกสาวชาวประมงธรรมดาเท่านั้นนะ...ผมยังไปที่บ้านเค๊าเลย

  ตำหนักริมละเล

  เจ้าหญิงจริงๆนะพี่มิก..เจ้าหญิงโมนาองค์รัชทายาทลำดับที่ 2 ของพิ๊นแลนด์ ชางมินบอก

  อายุ 20 ปี...ตอนนี้ทรงเป็นนักศึกษา อยู่ที่อังกฤษ ยุนโฮอ่านตามข่าวที่อินเตอร์เน็ตลง

  นายเนี่ยเจ๋งนะมิก...คบทีเจ้าหญิงเลย แจจุงสำทับ

  พวกนายพูดอะไรกัน...เราไม่รู้เรื่องด้วยเลย...เราไม่รู้ว่าเค๊าเป็นเจ้าหญิง..ผมยังมึนๆ

  แล้วเค๊ารู้มั๊ยว่านายเป็นนักร้อง เซียเอามือตบไหล่

  ไม่รู้..ไม่ได้บอก

  คนที่เค๊าไปเที่ยวที่เมืองไทยน่ะแหละเค๊เอาภาพมาโพสไว้.จนนักข่าวพากันสืบรู้ว่าเป็นเจ้าหญิง

  และไม่ใช่เจ้าหญิงธรรมดา...รัฐนี้น่ะรวยมากๆรวยน้ำมันรองจากบรูไนเลยแหละ..ตอนนี้มีคนรอนายอยู่..ท่านนายกรัฐมนตรีให้นายเข้าพบทันทีที่มาถึง..

  เข้าพบเรื่องอะไร ผมอยากจะบ้านี่มันอะไรกัน

  ในฐานะที่นายเป็นพระสหายของเจ้าหญิงคราวนี้นาจะได้ช่วยประเทศชาติเรื่องการเจราขอซื้อน้ำมันจากพริ๊นแลนด์แทนอเมริกา.. ผู้จัดการลีบอก..

  นายไปเจอเจ้าหหญิงได้ยังไงมิกกี้..เนี่ยถ้าเราไปกับนายเจ้าหญิงต้องชอบเราแน่เลย แจจุงพูด

  เราไม่รู้จริงๆนะว่าค๊าเป็นเจ้าหญิง

  และเค๊าก็ไม่รู้ว่าพี่มิกเป็นนักร้องดังมีแฟนเยอะ.... ชางมินล้อ

  แฟนเพลงพูดให้จบนะ

  เย็นนี้เตรียมตัวด้วยทั้ง 5 คน ท่านนายกจะเลี้ยงข้าวเย็นที่ทำเนียบ...ห้ามออกไปข้างนอก...จะมารับเองตอนเย็น..เข้าใจ๋

  ครับๆๆๆๆ

  ผมเข้าเชคข่าวทางอินเตอร์เน็ตเข้าไปเช็คประเทศพริ๊นแลนด์..ผมยังชอ็กไม่หาย...เจ้าหญิงโมนารัชทายาทลำดับที่ 2 อยู่ที่เมืองไทยกับผม 6 วันและเป็นคนที่ผมรัก...ผมอ่านเรื่องของเธอจากอินเตอร์เน็ต...มิน่าล่ะที่อังกฤษปิดเทอม 4 เดือนผมก็เอะใจอยู่แล้วว่าในเอเชียเราไม่น่าจะปิดเทอมอะไรกันนานขนาดนี้...ในอินเตอร์เน็ตมีออกแถลงข่าวทางสำนักพระราชวังพิ๊รนแลนด์ปฎิเสธความสัมพันธ์ของเจ้าหญิงกับผม ผมว่าป่านนี้เธอคงรู้แล้วว่าผมเป็นนักร้อง...ผมอยากจะขอโทษเธอมากๆแต่เธอเองก็โกหกผมเหมือนกัน..ผมน้อยใจน่ะ

  ...........................................................................................................................................

  ที่พริ๊นแลนด์

  ท่านพ่อเพค่ะ...หญิงไม่ได้ทำอะไรผิดนะเพค่ะแค่ไปเที่ยวกับเพื่อน

  เพื่อนที่เป็นนักร้องดังคนเกาหลีใต้น่ะเหรอ..

  ท่านพ่อเพค่ะ..ลูกไม่ทราบว่าเค๊าเป็นนักร้อง...คุณเพ็ญพักต์ไม่ได้บอก...

  พ่อว่าต่อไป...คราวหน้าอาจให้ตัดโควต้าประมูลน้ำมันของบริษัทนี้ด้วย

  ท่านพ่อ...เค๊าไม่เกี่ยวนะเพค่ะหญิงขอร้องล่ะ...เค๊าลงข่าวกันเกินความจิงเราแค่เป็นเพื่อนกันนะเพค่ะ เจ้าหญิงโมนากำลังถูกซักไซ้จากพระเจ้าอยู่หัวของปริ๊นแลนด์เธอเองก็ตกใจว่า...มิกกี้ที่เธออยู่ด้วยเป็นอาทิตย์ที่แท้เป็นนักร้องดัง วง ทงบังชินกิ ของเกาหลีใต้นักร้องในเอเชียเธอไม่รู้จักเลยเพราะเรียนที่อังกฤษตลอดและไม่เคยฟังเพลงเกาหลีเลยจะเคยฟังก็ตอนนที่มิกกี้เล่นเปียโนให้ฟังและร้องเพลงน่ะแหละ

  พระเจ้าอยู่หัวของพริ๊นแลนด์..สั่งลงโทษพระพี่เลี้ยง..เจ้ยที่ดูแลเจ้าหญิงไม่ดีทำให้เป็นข่าว...แต่วัยรุ่นทั้งประเทศต่างดีใจที่เจ้าหญิงจะเป็นพระสหายกับ มิกกี้ทงบังชินกิ...เพราะพวกเค๊าอาจได้มีโอกาสดูคอนเสิร์ตทงบังชิ ที่พริ๊นแลนด์.

  .......................................................................................................................................................

  ที่เกาหลี

  ผมโทรหาป้าเพ็ญพักต์ป้าขอโทษผมยกใหญ่...ป้าบอกว่ารู้จักกับเจ้าหญิงมาตั้งแต่มาทำธุรกิจน้ำมันกับประเทศนี้..และเคยเห็นรูปพระสหายเตมูจินที่เสียชีวิตไปคล้ายกับมิกกี้มาก..เลยอยากให้เจอกันก็เท่านั้น...

  .ทงบังชินกิเข้าพบกับนายกรัฐมนตรีของเกาหลีใต้..ท่านนายกกำชับมิกกี้ให้จับเจ้าหญิงให้อยู่หมัด..เพื่อประเทศชาติ...ความจริงเค๊ารักเธอไม่ได้เกี่ยวกับผลประโยชน์อะไรทั้งนั้นแต่เค๊าอยากให้เธอเป็นโมนา...คนที่เค๊าเจอบนเกาะมากว่าเจ้าหญิงโมนาที่สูงศักดิ์ในตอนนี้

  ผมอยากให้เธอโทรหาผมมาก...แต่ป่านนี้เธอคงโกรธผม....

  พี่มิกกี้กินข้าวบ้าง...เอาแต่คิดถึงเจ้าหญิง ชางมินล้อ

  ความจริงมีแฟนเป็นเจ้าหญิงนี่ก็ดีเหมือนกันนะ..ดูดิ...ไม่ได้คุยกันก็ดูข่าวทางทีวีได้ ยุนบอก

  เอ๊อ...แจจุงเราดูข่าวกันเถอะ... ผมอยากดูข่าวเผื่อมีข่าวเธอ

  ผมดีใจมาก....สถานี เคบีเอสรายงานข่าวว่าพรุ่งนี้เจ้าหญิงโมนาจะเสด็จเกาหลีใต้อย่างเป็นทางการ

  จะได้เจอเจ้าหญิงแล้ว....เอ๊...ดีใจทุกคนพากันเฮ....โดยพาะแจจุงเจ้าหมอนั่นมันบอกว่าถ้าเจ้าหญิงเจอมันต้องเปลี่ยนใจชอบมันแทนผม...ใช่มันหล่อ...มันเสียงดี...มันเก่งนี่...

  แล้วเจ้าหญิงจะมาหานายมั๊ยมิกกี้ เซียถาม

  ไม่รู้แต่ฉันจะไปหาเค๊าจะถามเค๊าว่าทำไมต้องโกหกฉันด้วย

  แล้วถ้าเจ้าหญิงถามนายว่าทำไมนายต้องโกหกเจ้าหญิงล่ะ...นายจะว่ายังไงยุนโฮแย้งแทนเจ้าหญิง

  นั่นน่ะสินะ...ผมจะขอโทษ...ใช่ผมจะขอโทษเธอ....

  .

  ....เจ้าหญิงโมนาเสด็จถึงเกาหลีใต้แล้ว...ผมดีใจมากที่ได้เห็นข่าวเธอทางทีวี...เธอดูไม่เหมือนโมนาลูกสาวชาวประมงที่ผมรู้จัก...เธอสวมสูทและกระโปรงสั้นแค่หัวเข่าดูดีมากๆๆ

  .ผู้จัดการลีบอกว่าให้พวกเราเตรียมตัวใส่สูทให้พร้อมเพราะเย็นนี้นายกรัฐมนตรีจะให้พวกเราไปร้องเพลงที่ทำเนียบเพื่อเลี้ยงต้อนรับองค์รัชทายาทจากพริ๊นแลนด์ที่เสด็จเยือนเกาหลีใต้อย่างเป็นทางการตามคำทูลเชิญของรัฐบาลเกาหลีใต้...

  พี่มิกกี้...ตื่นเต้นมั๊ยจะได้เจอเจ้าหญิงแล้วชางมินมันล้อผมได้ตลอดเวลาจริงๆนะเนี่ยผมเขินนะ

  เรามาเข้าแถวรอรับเสด็จอยู่ที่หน้าทำเนียบ...ผมถือช่อดอกใม้ช่อใหญ่หัวใจผมมันจะหยุดเต้นให้ได้เลยนะเนี่ย..คนอื่นๆก็ตื่นเต้นพอๆกัน

  องค์รัชทายาทลำดับที่ 2 แห่งพริ๊นแลนด์...เจ้าหญิงโมนาเสด็จแล้ว. เสียงทหารทำความเคราพ

  โมนาวันนี้เธอสวมชุดสีขาวยาวถึงข้อเท้า..มีมงกุฏเล็กๆอยู่บนศรีษะ...เธอสวย..สวยมากจริงๆ

  โมนามองมาที่ผม...เธอทำหน้านิ่งๆ ยุนโฮพลักผมให้เอาดอกไม้ยื่นให้เธอ...เธอเดินเข้ามาใกล้ผมแล้ว...ผมทั้งดีใจทั้งสั่น....

  ดอกใม้..พะยะค่ะ..

  ขอบคุณมาก...พูดคำราชาศัพท์เป็นด้วยเหรอ..เธอพูดเบาๆแล้วยิ้มให้กับผมหัวใจผมระทวยอีกแล้ว

  พวกเพื่อนๆผมก็สะกิดผมอยู่นั่นแหละ...มันจะสะกิดอะไรกันนักหนานะเนี่ยโดยเฉพาะ..เซีย

  สวัสดี...ดีใจที่กระหม่อมได้เฝ้าพระเจ้าค่ะ

  ขอบคุณมาก...

  นี่เพื่อนๆของกระหม่อม...คนนี้ คิมแจจุง ส่วนคนนั้น เซีย แล้วก็คนนี้..ชางมิน..ผมแนะนำ

  หม่อมฉันยุนโฮพระเจ้าค่ะ ยุนแนะนำตัวเองมันส่งยิ้มหวานให้โมนาด้วย...โอ๊ยผมหึงนะ..

  ดูเหมือนท่านนายกจะพอใจมากสำหรับการจัดเลี้ยงในวันนี้....มีช่วงที่เราจะต้องเต้นลีลาสด้วย..เจ้าหญิงเปิดฟลอร์กับท่านนายก...จากนั้นก็กับอีกหลายคนผมล่ะอิจฉา....ที่ได้แต่ยืนร้องเพลง...โมนามองมาที่ผมตลอด...เธอเต้นได้สง่างามมาก...เจ้าหญิงน้อยของผม......

  เราหยุดร้องเพลงแล้วให้วงเล่นอย่างเดียว.แจจุงมันกล้ามาก...ขอเจ้าหญิงลีลาสก่อนใครๆในวง....จากนั้นก็ชางมิน เซีย ยุนโฮ....ผมยังไม่กล้าจนท่านนายกมาบอกให้ผมไปโค้งเจ้าหญิง......

  ขอโทษนะที่โกหกคุณ..เอ๊ยเจ้าหญิง

  พูดเหมือนเดิมก็ได้...เราเพื่อนกันนี่...เราเองก็ขอโทษนะมิกกี้

  คิดถึงนะ...คิดถึงมากผมดูรูปตอนที่เราไปเที่ยวด้วยกันทุกวันเลย ผมกระซิบที่หูเธอ

  คิดถึงเหมือนกัน 

  จะอยู่กี่วัน...

  3วันน่ะ

  พรุ่งนี้พาไปเที่ยวนะ...

  ไม่ได้หรอกเราต้องไปตามตารางงานที่กำหนดไว้น่ะ..

  แย่จัง...อยากพาไปเที่ยวนะ...อยากพาไปหลายๆที่เลย...

  ผมเต้นไปด้วยคุยไปด้วยผมมีความสุขสุดๆเลยตอนนี้.....

  โมนา...บอกผมได้รึยัง....โมนารักผมรึเปล่า

  ...อื้อๆๆๆๆ

  ไม่พูดออกมาเราจะกอดโมนานะ...

  บอกก็ได้.....ซาราแงโยมิกกี้ เธอพูดพลางเอามือดันตัวผม

  รู้ด้วยเหรอ.

  นายเนี่ยร้ายนะหลอกให้เราบอกรักนายอยู่ทุกวัน...

  ก็เราชอบโมนา...อยากให้โมนาบอกว่าชอบเราด้วยนี่นา...ขอโทษนะ

  ไม่เป็นไร...นายมีข่าวกับเราแบบนี้...แฟนคลับสาวๆของนายหายหมดแน่ๆ

  ไม่หรอกแฟนๆเค๊าเข้าใจน่ะ....อยากให้ผมมีแฟนน่ารักๆๆๆเป็นคนดี...แบบนี้

  ปากหวาน...เราอ่านเรื่องนายในอินเตอร์เน็ต...เค๊าว่านายเจ้าชู้แฟนเยอะเหรอ.. เธอค้อนผม

  เอาอะไรมาพูด...ถ้ามีก็เห็นน่ะสิ....ดู...ออกจะเหงาเดียวดายน่าสงสาร...เรามีโมนาคนเดียวนะ..

  และก็คนเดียวตลอดไปด้วย....เรารักโมนา..เราจะไม่มีวันมีใคร..เราจะไม่เจ้าชู้..บอกมาสิเพลงจะจบแล้วนะ..รักผมมั๊ย . ผมจ้องลึกเข้าไปในตาของเธอ

  รัก...รักมิกกี้ เธอกระซิบที่หูผมจนจมูกเธอมาใกล้หน้าผม...ผมอยากหอมเธอและจูบเธอที่สุด...แต่ผมทำไม่ได้.....ถ้าผมทำแบบนั้นอาจถูกองครักษ์ ของเธอฆ่าตายก่อนจะเพลงจบเป็นแน่..

  ปิดงานด้วยการเดี่ยวเปียโนของผม..และเพื่อนๆช่วยกันร้อง My little princese มอบให้กับเธอ

  ไม่น่าเชื่อว่าคนที่อยู่ในเพลงนี้จะมีตัวตนอยู่ในโลกนี้จริง...

  ...........................................................................................................................................

  ผมยังเสียดายที่ไม่ได้พาเธอเที่ยวผมอยากพาเธอไปกินอาหารเกาหลีไปดูสกีรีสอร์ทและอีกหลายที่อยากให้เธอดูคอนเสิร์ตที่ผมแสดงอยากให้เธออยู่ด้วยเวลาผมซ้อมเต้น....อยากให้เธอย้ายจากอังกฤษมาเรียนที่เกาหลีแทน...ผมอยากให้เธออยู่กับผมตลอดเวลา..

  ...ท่านนายกพอใจมากและแล้วประเทศเราจะได้ใช้น้ำมันราคาถูกจากพริ๊นแลนด์แทนอเมริกาแล้ว...ไชโย...โมนาโทรคุยกับผมทุกวัน.....เรารักกันมากขึ้นกว่าเก่า....ใครๆก็อิจฉาที่ผมมีแฟนน่ารักขนาดนี้..เดือนหน้าเธอจะกลับไปเรียนที่อังกฤษแล้ว...ส่วนผมก็ยังร้องเพลงต่อไป.....ถ้ามีเวลาผมจะไปเยี่ยมเธอที่อังกฤษ.....ผมคิดถึงเธอ...ผมรักเธอที่สุด ....โมนาเจ้าหญิงของผม...